Hoofddroedelen
Uit Mexico kreeg ik van een van mijn liefste vrienden een been cadeau.
Een koperkleurig been dat ik op moest hangen en verder niets.
'Alle goede wensen zijn van tevoren al gedaan.'
Dus dat been hangt nu boven mijn schrijfboeken en onder mijn stuiterballenverzameling en het doet zijn werk want mijn knie gaat geweldig.
En toch.
Er is altijd dat punt. Dat punt nu waarop ik vol ongeduld denk, ik wil niet meer kapot zijn. Ik wil dat alles is zoals het was. En eigenlijk een beetje beter.
Want ik doe toch mijn best?
Ik heb geen tolerantie voor rugpijn of een verstopte neus.
Er is sprake van een kapotte knie en dat is al meer dan genoeg en als er dan toch iets anders gebeurt ben ik meteen heul boos en ongeduldig.
Maar ik heb me wel door:
Ik vind dat het leven mijn rechten schendt en ik vind dat oneerlijk.
Ik, Jowi, heb namelijk, vind ik, recht op een leuk leven.
Grappig, eigenlijk. Alsof ik dat soort rechten hèb.
En ook: zou dit dan het moment zijn dat altijd aanbreekt vlak voordat ik iets leer en weer verder ga?
Waarvan ik achteraf denk, oh ja, toen, toen ik zo ongeduldig was en nog niet wist dat blahblahblah.
Is dit als het ware sinterklaasavond met een nog onbekende sint?
En zo ja, wie zegt dat ik nog in sinterklaas geloof?
-
Petronella :-) op 19 08 08 - 09:29
Ik volg jouw web-log nog maar een poosje en weet niet precies wat er met je knie aan de hand is. Kapot, vertel je. Is dat blijvend?
Ik denk dat iedereen wel hoopt op een leuk, prettig leven. "Recht hebben op" dat is, zoals je al schrijft, best wel een vreemde uitdrukking. Soms hebben we wel eens het idee dat we achterlopen op anderen die schijnbaar wel een leuk leven hebben, gezond van lijf en leden zijn, maar het is niet altijd wat het lijkt. Veel mensen hebben onderliggende problemen die geluk in de weg staat.
Ik wens jou in elk geval het goede..... zou die wens nu ook in dat been gaan? -
Jowi op 19 08 08 - 09:34
@Petronella absoluut! Ik voel je wens nu al. En het is inderdaad precies wat ik bedoel: Rationeel weet ik natuurlijk dat dingen zijn zoals ze zijn en dat je moet accepteren en blij zijn met wat je hebt. Maar als ik daar te sterk op leun dan negeer ik dat stampvoetende kind in mij dat roept dat het anders moet. En ik geloof ook in ruimte voor dat kind, hoe onredelijk het ook is.
Overigens zou ik ook de tijd wel eens willen stoppen. Of de boel even terugdraaien, gewoon voor het plezier van de herhaling of zoals bij studeren voor een examen, dat je even kijkt of je het wel begrepen hebt :) -
inge op 19 08 08 - 09:50
dat been waar al die wensen al inzitten, doet me weer denken aan het boek dat ik net uit heb (eten, bidden, beminnen) en natuurlijk is dit dàt moment en ik wens je een hele fijne sinterklaasavond, want zeg nou zelf, nadat je niet meer in sinterklaas geloofde, waren ze eigenlijk nòg leuker toch? ; )
-
trui op 19 08 08 - 09:52
Hi Jowi,
Natuurlijk heb je recht op een leuk leven! Hebben we dat niet allemaal? Je zult het wel zelf leuk moeten maken. Met een kapotte knie kun je ook lachen! Zelfs met een snotneus, maar dan kun je voor snotterige verrassingen komen te staan. Je hebt op het ogenblik alleen wat geduld nodig, want die knie heeft gewoon tijd nodig om weer helemaal de goed werkende knie te worden, die hij vroeger eens was. Oké, het kan even duren, maar straks loop je weer als een kievit! -
Anders op 19 08 08 - 10:18
't Wordt nu tijd dat je weer vol aan 't werk gaat.
Je begint nu écht te raaskallen... -
Gerhard op 19 08 08 - 10:40
Een beetje ellende levert toch altijd de mooiste schrijfsels op vind ik.
Tuurlijk heb je recht op het beste leven dat er mogelijk is. En het cadeautje is volgens mij dit: dat je elke dag een stapje vooruit doet, dat het beter gaat. Hoe langzaam ook.
Veel vervelender is het wanneer je tot de ontdekking moet komen dat je elke keer weer moet inleveren. Wanneer je vecht en strijdt, maar toch altijd weer moet terugtrekken. Compleet in de steek word gelaten door je lijf. Tot de ontdekking moet komen dat Sinterklaas niet bestaat en de zak met cadeautjes leeg is. -
Frans54 op 19 08 08 - 11:59
Ik heb ook lang gedacht dat er aan mij niets kapot hoorde te zijn. Het enige waar het toe leidde was dat ik vaak te lang ergens mee door bleef lopen waardoor het in ieder geval niet beter werd. Accepteren en doen wat nodig is werkt iha een stuk beter.
-
Jowi op 19 08 08 - 12:36
@Frans54 Ja, ik denk dat het iets is met wat je verwacht en wat je krijgt. En als 'iedereen' iets op een bepaalde manier heeft, jij dat dus ook kan krijgen.
Vaak is dat waar, maar het is geen wet. Dealen met wat er aan de hand is, is denk ik ook de beste oplossing, alleen dat kost, merk ik, soms een hobbeltje. -
Jowi op 19 08 08 - 12:39
@Gerhard Ik denk dus niet dat er rechten zijn. Er is een soort beginsel, namelijk dat we allemaal mensen zijn, maar dat alles aan ons het doet, is niet gezegd en ook niet te eisen. Maar op de een of andere manier verwachten we het natuurlijk wel; eerlijkheid is een menselijk principe, dat het leven opeens niet eerlijk is, blijft schokkend.
En wat je schrijft: 'vechten en strijden', dat doe ik ook en dat maakt het gevoel van 'oneerlijk' misschien nog wel groter als het dan niet lukt.
Dus het is accepteren, maar ook; misschien wel 'niet-strijden', alleen weet ik nog niet zo goed hoe dat moet. -
Jowi op 19 08 08 - 12:40
@Anders misschien ís dit wel een (deel van) mijn werk :) Ik raaskal per minuut en raap alle vragen op die ik tegenkom. Zelfs de meest onooglijke vraagjes, je weet nooit waar de antwoorden uitkomen.
-
Jowi op 19 08 08 - 12:41
@Trui das waar natuurlijk; het duurt even, maar dan ben ik ook de hele tijd trots (nu eigenlijk al) als ik een extra hoog brug op fiets. Het verandert je perspectief op de dagdagelijksheid.
-
Jowi op 19 08 08 - 12:43
@inge Heel waar! Ik zie ze opeens weer voor me, al die verschillende soorten baarden die ik pas ging zien toen ik mijn geloof verloor. En vooral ook de verbazing dat ik blijkbaar jarenlang vol overgave in een sint had geloofd met een baard van watjes.
-
ivo victoria heeft een nieuwe weblog (en een nieuwe rss-feed) op 20 08 08 - 09:56
baby's maken sprongetjes; plots leren ze op heel korte tijd heel veel en daar worden ze een beetje chagrijnig van en dan zegt de consultatietrut dat ze een sprongetje maken. misschien ben jij wel gewoon blijven springen.
-
Ell op 20 08 08 - 14:02
Geluk hangt denk ik ook af van de manier waarop je geluk bekijkt. Iemand met een 'kapot' been kan veel gelukkiger zijn dan iemand die niets mankeert. Puur omdat je beseft wat je wél allemaal hebt. Dat zegt natuurlijk niet dat je altijd maar van de daken moet schreeuwen hoe goed je het hebt ondanks de tegenvallers en túúrlijk is het af en toe heel fijn om het van je af te schrijven. Een mooi en gelukkig leven ligt voor iedereen klaar, of je het grijpt is een ander punt... Maar met jouw doorzettingsvermogen en motivatie ga je je geluk vast en zeker niet uit de weg.
-
Jowi op 21 08 08 - 07:55
@Ell Wat mij altijd verbaast is het feit dat theorie er soms opeens niet toe doet. Maar het is wel fijn om er houvast aan te hebben, absoluut.
@Ivo Oeh, dat zou mooi zijn. En ook een fijne verklaring als ik weer eens chagrijnig doe: 'Niet zeuren ja, ik ben een sprongetje aan het maken.' -
Greetje op 21 08 08 - 14:05
Stuiterballenverzameling??
Ik wist wel dat schrijvers rare mensen waren, dat wel. -
Roerganger op 21 08 08 - 22:20
"Ik heb me door" - *proest*. Al is dat wel de kern.
-
Jacq op 22 08 08 - 14:34
misschien is het wel de bedoeling dat 'het been' af en toe flink tegen die stuiters schopt. Ik "raaskal" ook maar een mondje mee...
-
Jowi op 22 08 08 - 21:11
@Jacq ik denk dat je volkomen gelijk hebt! Stuiterballen schoppen. Misschien wel met baby's.
@Roer jep
@Greetje Je wist wel dat schrijvers rare mensen waren maar stuiterballen gaan je te ver? -
mir op 24 08 08 - 11:26
vind 'heb me door' ook al heel wat ( :
-
blue op 24 08 08 - 12:48
Maar die knie, die is toch alweer bijna beter? Kan je weer lekker je stuiterballen door het ruim schoppen enzo. Laat ons weten wat je leert, btw.
-
Jowi op 24 08 08 - 13:23
@mir dat zijn vast die kleine stapjes die je als mens moet nemen :)
@blue nou, ik moest zes weken liggen en dat heb ik achter de rug, maar nu nog een maand of zeven revalideren. Dus ik kan lopen en fietsen enzo, maar het heeft zo zijn grenzen. Afijn, jeweetwel, stapjes :) -
Petronella :-) op 24 08 08 - 17:27
Ik snap eigenlijk best dat je het liefst alles achter de rug wilt hebben... 7 maanden revalideren lijkt echt nog lang.
-
Jowi op 24 08 08 - 18:35
@Petronella dank je wel, gelukkig heb ik net op de boot de stuurhut gepoetst en dan ben ik steeds heel trots dat ik kan klauteren. Dat is ook best ok; dat het blij maakt met dingen waar ik anders niet over na zou denken.
-
froukje op 25 08 08 - 16:31
grappig, ik lees af en toe je blog maar reageer eigenlijk nooit, alleen nu kan ik het niet laten...
Wat je nu schrijft lijkt voor mij een beetje het thema van de week te zijn. Dat heb je soms, dat gesprekken en gebeurtenissen met verschillende mensen in verschillende situaties (nu zelfs in weblogland) op het zelfde punt lijken neer te komen...
Maar net als jij, denk ik niet dat een je het recht hebt dat het leven je toelacht, een redelijk westerse opvatting waar het begrip eigen schuld opeens een hoop vraagtekens oplevert. (Niet dat je niet verantwoordelijk bent voor de keuzes die je maakt hoor, maar dat is weer een ander verhaal volgens mij.) Het lijkt mij meer dat het leven blijft bewegen en je kan proberen te leren om te dealen met de dingen die op je afkomen.
Zoals jij de komende verwachting van sinterklaasavond beschrijft, kom je een beetje tot dezelfde conclusie die ik deze week zo half heb getrokken; om te kunnen dealen met het leven lijkt het van belang de processen die je doormaakt te herkennen. Zodat je op deze manier beter het geduld op kunt brengen de moeilijke momenten door te komen en zelf kan proberen het leven toe te lachen...
succes, ik oefen met je mee. -
Judith op 25 08 08 - 17:18
Ik moet zeggen dat jij wel altijd de stoere ziektes heb in de familie, vond ik als kind al. Waar een ander regelmatig de griep heeft, in een depressie belandt, of aan zwaar overgewicht lijdt, heb jij een spannende knie, waar je ook heel stoer over kan vertellen. Maar ja je was altijd de stoere nicht.
Ik heb net de column over Aran en de hunnebedden en ik kan me dat heel goed herinneren, ik het lieve kakmeisje maar o wat was mijn nicht stoer, en Aran ook! En dan had ze nog het geluk met hem te kunnen kletsen, terwijl mijn pre-puber vlinders door m'n buik vlogen voor 'm! Ik heb uiteindelijk nooit gepuberd volgens mij, jij hebt het voor ons 2en gedaan, dus ik blijf zeggen, stoere nicht!! -
Jowi op 27 08 08 - 12:58
@froukje fijn dat je meeleest en af en toe iets laat horen. En ik geloof wel dat zulke dingen in de lucht hangen. Het is net als de paperclip dacht ik, die is ook op meerdere plekken tegelijk uitgevonden :)
@judith hoera een berichtje van jou hier! Ik ben blij dat jij erbij was, dat maakt het echter.