Nu met gratis oogknipperen
Een paar jaar geleden rende ik in een vlaag van verstandsverbijstering een paar weken lang in het Oosterpark.
Ik liet me daar in alle vroegte (om half zeven om precies te zijn) door mijn lief voor de parkdeur droppen en dan zette ik het op een lopen.
Eerst één rondje, toen twee, toen twee maar wat sneller.
Het punt was; er zat verbetering in. Enigszins.
Wel ontwikkelde ik tegelijkertijd een hinderlijk oogknipperen met mijn rechteroog, dat verdween zodra ik mezelf weer in loopstand bracht.
Mijn vader is een renner. Die rende iedere dag van zijn huis naar zijn werk, een kilometer of zeven verderop.
Of dat niet moeilijk was, vroeg ik hem een keer.
'Gewoon een droog shirt meenemen', zei hij.
Een vriendin van mij is ook een renner. Daar ben ik een keer mee naar het Vondelpark gegaan ten tijde van voornoemde verstandsverbijstering en toen deed ze 'even' een rondje.
Ik zag haar verende voetjes in de verte verdwijnen.
Ik ben geen renner.
Ik ben van kort en krachtig, van snel en hard. Niet van lang en duurzaam.
Mijn lijf protesteert.
Bij de eerste stap halveren zich mijn longen, de tweede stap dreunt door tot aan mijn kruin en beide symptomen verergeren iedere volgende stap en na een stap of tien begint dus mijn oog spastisch te knipperen. Van ellende waarschijnlijk.
Nog nooit heb ik de 'rennersextase' bereikt, nog nooit zelfs maar een enigszins bevredigend tempo dat je 'voor altijd' vol kan houden (het geheim van rennen, volgens voornoemde vriendin met de vliegende voetjes)
Ik weet nog wel dat ik als achtjarige een keer achter mijn vader aanrende, dat hij stopte en zei: 'ik hoorde meteen dat jij het was, met die platvoetjes van je.'
Maar die heb ik dus in werkelijkheid niet. Sterker nog, mijn rentechniek is niet eens zo slecht, zo werd mij gisteren weer verteld, toen ik bij Runnersworld nieuwe schoenen ging kopen.
Nieuwe schoenen en een horloge waar op koeieletters een stopwatch is weergegeven, om het een beetje uitdagend te houden.
Want ik ga het alweer doen.
Sterker nog, ik heb het net gedaan. Ik heb gerend.
Het is een vast trajectonderdeel van revalidatie. En aangezien het nu een maand of vier geleden is sinds ik aan mijn knie ben geopereerd, is dat onderdeel begonnen.
Zelfs voor een niet-renner begint deze training mild: gisteren vijf keer twee minuten, vandaag vier keer drie.
Toch moet ik alle zeilen bijzetten.
De buurt leeft erg mee, dat moet gezegd. Gisteren was er een mij volslagen onbekende oude meneer die een stukje met me mee rende totdat zijn vrouw hem inhaalde en aan zijn oren wegtrok.
Vandaag waren er alleen wat verschrikte vogels, die ik venijnig 'boe' toeriep, om mijn frustratie te botvieren.
Ik heb ook een tijdje op het ritme van 'het moet het moet het moet' gerend.
Maar om eerlijk te zijn: ik ben niet alleen kort van adem, ik ben ook traag. Dat is waarom het Oosterpark ook op een trauma uitliep: vanaf een uur of zeven kwamen de echte renners uit hun nestjes en spoten me werkelijk aan alle kanten voorbij. Ik zweer je dat ze er af en toe gemeen bij grinnikten en mijn rechteroog maar knipperen - misschien dat daar die oude meneer ook van in de war raakte.
Waarom doe je jezelf dit aan Jowi? vragen jullie je nu met bezorgd gefronste wenkbrauwen af. Laat dat rennen toch, laat die fysio een ander klusje voor je verzinnen. Boomboksen ofzo.
En jullie verwarmen mijn hart, absoluut, maar het antwoord is: Het moet.
Over een week of wat moet ik met het fysiotherapie groepje aan de buitentraining, oh gruwel, dan zijn er getuigen.
En ook, maar dat moet je niet verder vertellen: ik kan het niet uitstaan dat ik het niet kan.
-
Emma/Greetje op 12 10 08 - 13:37
Aha! Dank voor het excuus van dat oogknipperen. Ik kan dat nu ook gebruiken. Nee, het is geen knipogen, hoe kom je daar nou bij, het komt omdat mijn benen bewegen.
Sterktuh!!! -
Frans54 op 12 10 08 - 14:04
Rennen is in feite een hele luie sport. Net als bij lopen is het enige wat je doet je steeds voorover laten vallen en je voet net op tijd bijtrekken om te voorkomen dat je valt.Ik heb dat altijd typisch een lange afstandssport gevonden: over tien kilometer kun je er wat zinvolle tijd mee winnen, op 100 meter misschien een keer vijf seconden dus waarom zou je daarvoor al die moeite doen.
-
Petronella :-) op 12 10 08 - 19:55
Nou, veel sterkte tijdens het oefenen. Ik liep ook alleen maar korte stukjes hard, vroeger, als ik ging spelen bij mijn nichtje. Dat was vooral op de terugweg als ik weer aan de late kant was om op tijd thuis te zijn. Honderd meter was goed te doen :-)
-
inge op 12 10 08 - 21:08
ik ben ook geen renner. mijn motto is, hardlopers zijn doodlopers. (of hoe dat gezegde ook maar gaat ; )
-
Anders op 12 10 08 - 21:29
als je moet rennen,
ben je te laat van huis gegaan... -
Petronella :-) op 12 10 08 - 21:51
Ik vergat de tijd altijd.... maar eigenlijk vond ik dat rennen ook leuk. Juist omdat het een kort stukje was. Nou ja, sprinters moeten er ook zijn. Ze zeggen dat je er mooie billen van krijgt .
-
Laurent op 13 10 08 - 07:24
"...totdat zijn vrouw hem inhaalde en aan zijn oren wegtrok..." Hahahahaha, wat een idioot beeld!
Ik krijg altijd ergens in januari de behoefte om weer eens te gaan rennen, om te kijken of ik het nog kan. Afgelopen januari kon ik het nog, maar na drie, vier keer gaat het me dan alweer vervelen. Ik heb hier ook niet iets in de buurt om lekker te lopen, ik zou er eerst met de auto heen moeten. -
Jowi op 13 10 08 - 10:53
@Laurent, en toch is dat spreken als een ware renner: even kijken of ik het nog kan. Bij mij is het andersom: zelfs als ik me diep het zweet in train is de vraag of ik het kan slechts met amechtig schouderophalen (geen adem voor een normale zin) te beantwoorden.
@Petronella :) Mooie billen? Die krijg je van vechtsport ook. Misschien dat ik alleen nog maar korte stukjes ren en dan zeg dat ik voor de sprint ga :)
@Anders En nu maar hopen dat mijn fysio daar in trapt.
@Inge En snelstrompelaars?
Frans54 Dat vind ik een mooi beeld: steeds naar voren vallen. Het zijn ook de mensen met een 'luie loop' die er het meeste uitzien alsof ze het naar hun zin hebben tijdens dat gehops.
@Emma/Greetje Je kan er nog veel meer tics bij verzinnen hoor. Als die benen eenmaal bewegen, dan moet je ook oppassen voor zwaaiende armen, om maar wat te noemen. En wapperende oren, snotneuzen, kwijl uit te mond - Of nee. Dat is een hond. -
Laurent op 13 10 08 - 21:33
@Jowi: ik ben licht gebouwd, dus mijn spieren zullen wel goed zuurstof opnemen, daarom gaat het relatief gemakkelijk voor mij. De krachtige, fysiek explosief aangelegde mensen kunnen dat juist weer niet. Maar ik vind er dus niet zoveel aan, echt fanatiek heb ik nooit gelopen.
-
ivo victoria op 14 10 08 - 11:18
ik snap het allemaal en ik heb ontzettend veel begrip maar zo'n stopwatch? nee, dat kan ik echt niet door de vingers zien.
-
Jowi op 14 10 08 - 13:57
@ivo maar hoe moet ik dan mezelf en het voortgaan der tijd meten? heb je een voorstel?
@laurent je hebt gelijk, ik heb namelijk armen als kadetouwen en een romp als een duwboot. Misschien moet ik iets anders met mun lijf proberen :) -
blue op 14 10 08 - 14:48
Mijn God, was jij dat in het Oosterpark?! Ja, tja, je hebt een gezond stukje zelfkennis. Maar: ik kan het ook niet hoor, ik houd van dansen en dat kan ik wel! Veeeeeel leuker! Anyway: sterkte met je revalidatie.
-
Laurent op 14 10 08 - 20:17
@Jowi: zo bedoelde ik het niet, hoor! Ik weet trouwens niet eens hoe jij er (behalve je gezicht dan, want dat ken ik van je boek) eruit ziet.
-
Dan Herschberg op 15 10 08 - 00:39
doe niet zo dom meid,koop toch gewoon een fiets. Bergen zat hier. `k Doe het elke dag,gewoon naar m`n werk. Niemand die je uitlacht, niemand die je groet; hooguit een onverschillige eland die je verdwaasd nakijkt terwijl je amechtig de zoveelste helling beklimt. Vooral `s avonds is spannend, in het pikkedonker door het bos en met een soort mijnwerkerslamp op je hoofd gemonteerd, waarmee je net een paar meter voor je uit kan kijken. Soms duiken dan plotseling twee lichtjes voor je op; een eland, een beer misschien..? Op zulke momenten ga ik meestal iets te hard zingen. Wild hoort namelijk niet op een modderpad vind ik, maar romantisch elders in het bos. Verder is alles goed en leuk hier. En jij?
-
Jowi op 15 10 08 - 09:59
@laurent weet ik hoor, ik vond het idee wel leuk, dat ik eigenlijk een duwboot ben. En ik denk bovendien dat je gelijk hebt: je lichaam moet ervoor gebouwd zijn, dat zie je ook bij die renners op de olympische spelen.
@Dan! Neem je de volgende keer dat je langskomt zo'n eland mee? Gaat die mee rennen in het park, kijken ze zeker niet naar mij, probleem opgelost -
Floor op 15 10 08 - 12:37
Och Jowi, wat herkenbaar dit.
Knap hoor! Zet hem op. -
pascal op 16 10 08 - 10:10
Ik scoor endorfine wel op een andere manier...
-
Anne-Marie op 16 10 08 - 18:41
Lekker zwemmen, goed voor de spierontwikkeling, goed voor de soepelheid en heb je ooit wel eens van een zwemmer met breuken of verstuikingen gehoord?
-
Jelle op 16 10 08 - 23:34
Op het oogknipperen na, heb ik precies dezelfde klachten. Ik dacht altijd dat ik geen doorzettingsvermogen had, itt de rest van de (hardrennende) wereld. Succes ermee!!
-
karinc op 19 10 08 - 12:26
Hihi. Ik zie het voor me. Er staat me nog een foto van een hele rode knie op het netvlies dus ik vind het al heel wat dat je het zo mooi opbouwt. Maar ik ga zelf ook voor een dansje. Bij de kachel.