Kunst adoptie
De oude gashouder in Amsterdam West zat gisteren volgepakt met welgestelde jeugdige mensen.
Ik vond ze een beetje eng, al die mannelijke gelhoofden en vrouwen met golvende lokken en gezichten die ferm tussen de 35 en 40 waren stilgezet.
Er was witte wijn, rosé of champagne verder niks. Dat vond ik dan weer niet eng, al kreeg ik er een beetje droge mond van.
Mijn lief en ik hadden vrijkaartjes, want wij kennen mensen in dit circuit. Het circuit van de hippe beeldende betaalbare kunst, samengebald in de Affordable Art Fair met kunst tot 5000 euro.
Twee vormgeversvrienden hebben namelijk niet alleen een bloeiend ontwerpbedrijf, maar ook een galerie, KochxBos.
En zij stonden daar, met uiteraard de meest uitdagende kunst van de hele beurs.
Zelfs als je een boek niet mag, kan het aan het einde indruk op je maken.
Gedichten moet je veroveren, daar moet je vrienden mee worden en ik heb niet zoveel vrienden.
Beeldende kunst is weer anders, dat is een taal die ik maar zelden versta.
En zeker op zo'n beurs, hokje na hokje volgeprakt met schilderijen en beeldjes en niet te vergeten voornoemde gelhoofden vergezeld van hippe jurkjes.
Veel foto's waren er, gefotoshopt en wel. En heel veel kleur.
En iedereen kon het wel, zo te zien, beheerste die ambacht van verf mengen en doeken besmeren.
Maar was er nou een beeld dat me aansprak?
We liepen een rondje. En nog een rondje. We wurmden ons langs de wijnbar. En toen nog eens.
We rustten even uit bij KochxBos.
En toen we ons laatste rondje liepen wist ik het opeens: theater en muziek passen niet in dit soort hokjes. Je kan niet honderd toneelstukken tegelijk laten spelen, dat beïnvloedt elkaar teveel, dat bijt elkaar. En met muziek is dat nog erger.
Maar beeldende kunst, daar gaat het blijkbaar wel mee. Met hun stille natuur laten al die schilderijen en beelden zich zonder protesten in een dierentuin opsluiten. Waardoor de grootste, felst gekleurde kunstwerken het hardst gaan schreeuwen en de kleine, maar misschien veel mooiere werken, in een afgelegen hoekje stilletjes mooi zitten te wezen.
'Ahgossie' mompelde ik, greep de arm van mijn lief en trok hem mee naar buiten. Hij keek verbaasd, maar wist niet dat hij mazzel had. Nog een minuut langer en ik was al die kleintjes gaan adopteren om ze daarna in het wild vrij te laten.
-
UncleB op 30 10 08 - 12:06
Ik was vast al na één rondje uitgestapt.
-
Jowi op 30 10 08 - 12:34
@UncleB maar je had me toch wel geholpen met kunst bevrijden?
-
ivo victoria op 30 10 08 - 15:20
nogal een geluk dan dat het geen kinderadoptiebeurs was.
-
Floor op 30 10 08 - 16:10
Was die bevrijde kunst mooi tot zijn recht gekomen denk je? :-)
En hoe spreek je dat uit: KochxBos? -
Jowi op 30 10 08 - 17:27
@Ivo n allemaal hokjes aan de muur getimmerd? Het had een heel nieuw perspectief gegeven denk ik :)
@Floor KochenBos, maar ze hebben ook verkering, dus misschien mag je ook KochhoudtvanBos of KochhartjeBos zeggen, heb ik eigenlijk nooit geprobeerd. -
Jowi op 30 10 08 - 17:28
@Floor 'KochBos' dat zeggen ze zelf altijd.
-
Stoere Schrijfster op 30 10 08 - 17:39
Dat herken ik. Beeldende kunst versta ik ook zelden. Maar ik ben het helemaal eens met UncleB. Ik had het ook na een rondje gezien denk ik.
-
blue op 30 10 08 - 19:28
Maar, Jowi, je kwam toch voor die vrienden in de eerste plaats? En kunst in de tweede plaats? Ik houd er wel van, overigens, veel lekkere, mooie schilderijen. Groot, klein, imponerend, klein, frele etc. Gewoon heerlijk om tussen te verkeren. Helemaal niet saai. Dan neem ik die opgepimte eind dertigers, veertigers wel voor lief. Die bekostigen de hele boel, dus alla...
-
Frans54 op 30 10 08 - 22:34
Ook de meest affordable kunst ligt in het algemeen nog buiten het bereik van mijn beurs, maar ik had daar graag wat rondgekeken. (en als je nog onderdak zoekt voor bevrijdde kleine kunstwerkjes weet ik wel een plekje voor ze ;) )
-
Petronella :-) op 30 10 08 - 22:49
Die kunstwerken zijn dus eigenlijk net mensen. Opvallende mensen, lawaaierige types en muurbloempjes.