Oioi
Ok, er had een foto van New York bijgemoeten. Van de Macy's parade, van de regen, van de lege winkelwagen die ik net zag staan en waarbij ik dacht; als ik daar nou eens in ga zitten en een stukje die heuvel afrijd.
Van mijn waterproof schoenen wellicht, of anders van deze computer, trouwe mac, die samen met mij het grootste deel van de dag in de meest kille 24 uurs espressobar met de welluidende naam 'aroma' plaatsnam. In soho, dat dan weer wel.
Ik kan leven op een dag schrijven 1 gesprek en 1 (slechte) film. Dat is een dieet en ik vaar er wel bij. Ik wil er meer van, veel van.
Ik ben hier en vang glimpjes geluk van twee jaar terug, toen het bijna een half jaar was dat ik hier rond mocht lopen.
En die glimpjes geluk in combinatie met 'events' die ik al vaker heb meegemaakt, Thanksgiving, om maar iets toepasselijks te noemen, maken dat ik weet dat ik hier goed zit. Maken dat er nieuw geluk ontstaat. Geluk ja, want er is geen ander woord voor.
Door de woningruil is mijn huidige huis een boudoir van verlangen. Een ministudio upper east met allemaal foto's van kwijnende actrices, tangodansers, bloedende harten, rode gordijnen en dito vloerkleedjes. Soms is het hier zo heet dat het mijn kop uit barst. Het kan me niets schelen. Ik schrijf als ik wakker word, ik hoor de regen, want ik zie hem niet; deze studio heeft geen ramen. Het kan me niet schelen.
Hoewel de stad een gigantisch vrouwenoverschot heeft heb ik sjans. Auto's stoppen voor me en toen ik net tegen de dikke guard van het filmhuis Angelika zei dat de film me tegen viel beloofde hij me de volgende keer naar een betere film mee te nemen. ' You wish' riep ik olijk.
Het is die domme grijns op mijn kop vanonder mijn druipende capuchonnetje. Ik zweer je, zelfs mijn haar groeit hier sneller omdat het zo blij is.