Jetlaggen volgens Jowi
De twee musjes uit Schotland hielden de hele weg terug hun nachtblauwe dekentjes stevig tegen hun compacte lijfjes aangedrukt.
Grote schrikogen kregen ze als ik het woord tot ze richtte, ik kon niet goed beslissen of het een paartje of twee zussen betrof. Ruilen van plek wilden ze ook al niet, terwijl ik toch riant aan een raampje zat. Dus moest ik een keer of vier over ze heen klimmen, ik hou nu eenmaal erg van rondhobbelen als ik vlieg.
Vergeleken bij JFK New York is de aankomst op Schiphol immer een warme douche, je glijdt langs de douane, de koffers rennen de bagageband op en lief en ouders staan achter het raam te wachten.
Ik had een missie: meteen door naar college, want dan had ik er maar vier in plaats van vijf gemist. Helaas was ik wat later dan gedacht waardoor ik geen tijd meer had om te douchen. Ik zat nog niet in de college banken of ik rook mezelf, arme medestudenten. Het schijnt dat grondpersoneel op Schiphol altijd een fikse afstand bewaart als de deuren van een vliegtuig open gaan. Alles om niet de lucht te inhaleren van honderden mensen die net zeven uur lang elkaars adem hebben in en uitgeademd.
Het is nu een paar dagen verder, ik ben schoon, en ik begin te landen. In de boot is het lekker warm, mijn stokoude kat heeft een grijns op dur hoofd, het is zaterdag, en ik heb in New York genoeg geschreven om even zoet mee te zijn.
Nu nog de tijd vinden om daadwerkelijk zoet te zijn en een beetje aan te scherpen.
-
inge op 29 11 08 - 12:35
welkom thuis.
-
karin r. op 29 11 08 - 14:56
wat een mooie fototekst!
-
Emma op 29 11 08 - 22:23
Ha fijn, je bent er weer.
En niet te zoet worden, please. -
Petronella :-) op 30 11 08 - 09:46
Dat was lastig, zeg, bij het raampje zitten terwijl je graag loopt. Ik heb maar twee keer gevlogen. Het waren wel redelijk lange vluchten naar respectieflijk Vancouver en naar Willemstad (Curaçao). Tijdens de eerste reis was ik nog jong. Bij de tweede reis merkte ik dat de zitplaatsen niet erg veel ruimte boden (was ook wel een andere maatschappij). Ik hoopte op de terugvlucht te kunnen slapen, maar dat lukte dus absolute niet. Mijn benen waren te onrustig. Ik ben maar veel gaan lopen. Waar ik nog even van schrok was het volgende: mijn armen leken er heel schilferig wit uit te zien, terwijl ze juist zo bruin waren geworden. Blijkbaar kwam dat door de lucht in het vliegtuig.
-
blue op 30 11 08 - 13:44
Klinkt lekker post-travel, beetje nageurend, beetje zweverig, toch weer het gewone leven proberen op te pakken. Cool.
-
pascal op 01 12 08 - 14:08
Expect nothing... that's the best.
-
Jowi op 03 12 08 - 09:30
@blue nageurend, wat klinkt dat lekker :)
@pascal, probeer dat de amerikanen maar eens uit te leggen.
@petronella heel herkenbaar, die onrustige benen! Ik begrijp ook niet dat mensen zo rustig kunnen blijven zitten. Kan ook niet goed zijn als je het mij vraagt. Ik slaap meestal wel even tijdens zo'n terugvlucht. Maar niet meer dan een uur. De krullen in mijn haar verdwijnen ook altijd, dankzij de airco.
@emma gesnopen :)
@karin r. ja he, geschoten vanuit de Greyhound.
@inge dank je wel! -
Jacq op 04 12 08 - 11:08
en dat reist maar.......ik sla groen uit. Een beetje rood erbij en ik ben een kerstboom.
fijne dagen Jo, ik mail je binnenkort.