IJsglij
Destijds leek het zo'n goed idee; om kwart over acht in het ziekenhuis voor kniecontrole, want dan hoef je niet zo lang te wachten. Maar vanochtend voelde dat heel anders. Het was weer eens laat gister en toch nog een beetje jetlag vroeg vanmorgen. Een deel van mijn systeem denkt dat het 's ochtends midden in de nacht is en dat er absoluut geslapen moet worden. En eigenlijk geef ik dat deel in wintertijd gelijk.
Overal stonden mannen hun auto te krabben, met zorgelijke gezichten omdat ze te laat gingen komen. Wist ik ook meteen waar het gesprek van de dag over zou gaan, daar hoef je dus helemaal niet voor op kantoor te zitten. En net toen ik bij de molen de hoek omzeilde en me zowaar een beetje begon te vermaken lag ik om. Of gleed ik om eerder, heel snel, vrij pijnloos, maar wel heel erg nat.
Omdat er op dat moment geen verkeer voor of achter me was kon ik fijn gegeneerd weer opkrabbelen en zo snel mogelijk verder fietsen. Want dat is wat ik doe; ik val, schaam me, maak me uit de voeten.
Sneeuw en ijzel zijn, sinds ik twee kapotte knieën heb, mijn grote vijanden. Normaliter klamp ik me bij de eerste sneeuwvlok volkomen overspannen aan mijn stuur vast (zoals gisteravond) en maak ik me de rest van de tijd luid mopperend zorgen over de toekomst van mijn lijf en leden.
Maar vanmorgen niet. Het was nog te vroeg. Mijn hersenen waren nog niet verder gekomen dan: grappig, autokrabbende mannen. En daarna dus boem.
Ik moest door. Kwart over acht, als eerste aan de beurt, dat greintje verantwoordelijkheidsgevoel in mij maakte dat ik niet degene wilde zijn die al meteen het grote wachten in gang zette. In het OLVG hebben ze voorgedrukte bordjes met '90 minuten' achter de naam van de betreffende dokter om aan te geven dat je voorgangers allemaal trage strompelaars zijn. Maar ik ben geen trage strompelaar. Meer.
Ik fietste door.
Een kruising verderop lag er nog iemand. Weer een kruising verder lag iedereen. Behalve ik, want ik had last van verstandsverbijstering. En toen ik bij de laatste kruising net fijn aan het demarreren was, ging ik bijna weer onderuit en zei ik hardop iets van 'heuuuuu'. Helemaal ongewild en vrij luid.
Een meneer die ook net inhaalde keek op en ik zei: 'sorry'. Want dat doe je niet, hardop geluiden maken. En hij zei: 'doe maar voorzichtig'. En ik kon niks terugzeggen omdat ik me op dat moment met mijn hele hebben en houwen aan mijn fiets vastklampte aangezien ik de bocht had ingezet.
Toen ik even later in de wachtruimte zat, de dokter was een kwartiertje later, vroeg ik me af wanneer ik voor het laatst ongewild zo'n 'heuuuu' klank had uitgeslagen. En dan bedoel ik niet 'pas op!' of 'auw!' of 'waarom weet ik niks?!' Maar een echte angstklank, ergens diep uit je buik.
Ik kon het me niet herinneren.
En dat om een beetje ijs.
-
palmboom op 03 12 08 - 11:10
Palmbomen zijn zeer te prefereren boven ijspegels of zelfs gesmolten ijspegels
-
UncleB op 03 12 08 - 12:49
Winterbanden op je fiets monteren. ;-)
-
Jowi op 03 12 08 - 13:10
@UncleB mee eens, ik denk aan spikes :)
@Palmboom ook mee eens. Wanneer gaan we? Liefst veel en warm. -
Gerhard op 03 12 08 - 13:55
Ik meende vanmorgen even dat mijn achterband lek was, omdat hij zo vreemd weggleed. Ik keek achterom en naar beneden en ging vervolgens bijna onderuit. Ik denk dat ik net zo'n geluid maakte als jij zo mooi beschreef.
-
inge op 03 12 08 - 14:38
(over wachten zeg ik ff niks)
je bent stoer man. living on the edge. ik fiets dus no way als het glad is, hè. sinds ik een kind achterop (of destijds nog voorop) heb, nie meer. ik niet.
nu ook al nie meer als dat kind er niet op zit. dus.
ik zeg, living on the edge. dus. en daar krijg je dat van. van die oergeluiden. goed man.
doe je wel een bietje voorzichtig?
; ) -
karin r. op 03 12 08 - 16:28
naast het feit dat ijzel, sneeuw, koud en 's morgens vroeg naar de dokter geen leuke dingen zijn,
ben ik geintrigeerd door de woorden:
- normaliter (prachtwoord!)
- hebben en houwen. -
Petronella :-) op 03 12 08 - 17:38
Oei.... die gladheid en jij fietste gewoon door! Bijna was je het ziekenhuis in gegleden. Tegen de tijd dat ik vandaag op pad ging was er niets aan de hand. Wist ook niet dat het vanmorgen glad was geweest, maar toen zus en ik tegen de avond uit de trein stapten zagen we op het parkeerterrein allemaal mensen bezig met ijs krabben van de autoruiten. De auto van mijn zus is hoog. Ik zei, dat wij misschien daarom geluk hadden en het klopte! :-) Ik ben in elk geval alvast gewaarschuwd voor morgenochtend.
-
Ell op 03 12 08 - 17:46
Ooeh, ik kreeg het al benauwd. Ik dacht: ze zal toch niet de pech hebben dat die knieën nu weer van voren af aan moeten beginnen? Gelukkig viel je pijnloos. In het vervolg maar niet meer fietsen als het zo glad is, of zoals UncleB al zegt: winterbanden!
-
Anne-Marie op 03 12 08 - 20:39
Vast wel een buurman die zijwieltjes te leen heeft voor dit soort ochtenden of zo'n volwassen driewieler met versnellingen.
http://www.evstart.be/produkten/driewiel.. -
Emma op 04 12 08 - 08:30
Autokrabbende mannen... echt grappig ja. :-)
-
Jacq op 04 12 08 - 11:04
huur een zoutstrooier in die voor je uitloopt. En als die nog bestaat, dan geef je hem bestaansrecht.
Potverdrie, het moet niet mogen, met kapotte knietjes op glad ijs! -
Jacq op 04 12 08 - 11:05
ahum nog NIET bestaat. Ik moet een spelinbreker inhuren geloof ik
-
blue op 04 12 08 - 20:34
Volgens mij lag half a'dam gisterochtend op zijn gat. Ikzelf ook bijna, bijna, net niet helemaal, maar niet nadat ik een potsierlijke dans had uitgevoerd op een beijzelde stoep.
-
Huda op 05 12 08 - 21:42
Grappig, van die kreten die je in boekjes leest en dan per ongeluk zo maar gebruikt, heeeeeuuuuuuuu! Zo riep ik heel hard "AU!" toen ik mijn ribben kneusde en echt letterlijk "Houd de dief!" toen een junk op een zonnige dag mijn portemonnee van het terrastafeltje griste en het op een rennen zette. Blijft wel de vraag bestaan: zijn dat nou echte oerkreten, of internaliseren we die, omdat ze in de kinderboeken staan?
-
Laurent op 11 12 08 - 18:27
Ik doe dat bij voorkeur voor het oog van anderen, met de fiets onderuit gaan. Eén keer voor een net vertrekkende bus vol passagiers, en een andere keer in een volkomen lege straat, op twee meisjes na, waar ik net langs reed toen ik onderuit ging.
Maar gelukkig is dat allemaal al meer dan twintig jaar geleden.