Maak me af
Ik word er zelf ook een beetje moedeloos van, dat ik bij het openen van mijn browser alsmaar die dikke lippen van mijn lief zie terwijl ze in werkelijkheid alweer enige tijd tot keurige proporties zijn geslonken.
Zoals de wereld een crisis heeft met geld waarvan niemand nou precies kan zeggen of er teveel of juist te weinig van wordt uitgegeven, woedt in mij een woordcrisis. Ik schrijf te veel, te weinig, te groot en te klein. En misschien heb ik ook wel een hypotheek genomen die ik niet kan terugbetalen en dan pakken ze me straks mijn boeken af - maar dat is toekomstdreiging.
Nog niet alle tonen staan onder druk. Deze toon, laten we het de babbeltoon noemen, lukt aardig - iemand nog een column in de aanbieding?
Ook artikelen huppelen zo mijn pen uit. Ik heb een fantastisch idee voor een documentaire (afleiding van het echte werk? bevlieging? daadwerkelijk een goed idee?) en die aanvraag moet voor 5 maart de deur uit - gaat ook nog wel lukken.
Maar de taal daaronder. Preciezer zijn.
Het lukt niet.
Ik ga slapen ik word wakker het regent nog steeds.
En begin nou niet meteen over een writersblock, ik geloof namelijk niet dat dat het is. Bij een writersblock stel ik me voor dat je blokkeert, dat je hersenen tot mos vergaan en er niets van je rest dan de blik van een konijn in koplampen.
Dat heb ik niet.
Er wordt bij mij van binnen wel geschreven, alleen, ik kan er niet bij, alleen, ik keur het af.
Zoals dat restje tekst dat er nu komt, dat is toch pathetisch?
Ik zal het tussen haakjes zetten, opdat jullie een indruk krijgen, maar ik stel tegelijkertijd voor dat jullie een beter einde verzinnen. Want dat schijnt ook heel erg te helpen bij crises: dat je elkaar een stukje voortduwt.
(Ferm richt ik dus mijn blik vol wilskracht op de verte.
En daar zie ik een horizon. Waar een horizon is, is een wereld die nog ontdekt moet worden.)
-
Gerhard op 23 02 09 - 10:33
Voor het eerste haakje kwam had je zelf al een mooi einde geschreven. Ik herken je gevoel trouwens wel, ik denk dat iedereen er wel eens last van heeft. Ook degenen die maar heel weinig schrijven, zoals ik. Maar dat alles wat in je hoofd opkomt niet goed genoeg of oninteressant voor anderen lijkt te zijn. Ik geloof dat het vanzelf weer over gaat. Het heeft met ruimte in je hoofd te maken, denk ik.
Zoals zo'n hypotheek, die je dwars zit. Ook dat herken ik. "Als we eerst maar een jaar verder zijn", dacht ik indertijd. Inmiddels zijn we 16 jaar verder en alles is goed gekomen. -
Roezemoezen op 23 02 09 - 13:45
Ach, zolang als je nog zinnen schrijft als 'de blik van een konijn in koplampen', dan komt het vast allemaal wel weer goed.
-
inge op 23 02 09 - 13:51
hm. voel me zelf niet dusdanig geïnspireerd dat ik je ff kan voortduwen, helaas ; )
maar over die horizon dan. nog. ff. ik schreef ooit een liedje (engels) en wou een mooie zin maken van het feit dat als je naar de horizon kijkt, je zelf ook de horizon bent. van dat punt bezien dan weer, zeg maar.
(maar is nooit gelukt ook hoor, die mooie zin.)
ik zeg, gegroet, komt goed. -
UncleB op 23 02 09 - 14:03
(Ferm richt ik dus mijn blik vol wilskracht op de verte.
En daar zie ik een horizon. Waar een horizon is, is een wereld die nog ontdekt moet worden.)
Ik ben de weg niet kwijt. -
Emma op 23 02 09 - 17:00
Ja. Snif. Ik heb dat ook. Ik lees terug wat ik geschreven heb, en denk dan "getverrrrrdemme" en klamp me dan maar vast aan mijn cover want die is er tenminste en misschien komt het dan weer goed.
Weet je wat ik denk dat het is? We hebben LENTE nodig!!! -
Emma op 23 02 09 - 17:01
Of drank.
-
Ell op 23 02 09 - 17:43
Inspiratieloos.
Kreeg het idee dat ik daar ook mee te kampen had.
Beetje lukraak voor je uitschrijven is vaak ook niet verkeerd.
Wat je ook schrijft, je stukken zijn telkens weer heelijk om te lezen. -
Theo op 23 02 09 - 18:42
Komt denk ik ook omdat het lang geleden is dat we een winter hadden als deze. Streng durf ik hem niet te noemen, omdat ze een eeuw geleden strenger waren. Maar het is wel een echte winter.
Het is dan ook niet voor niks dat carnaval aan het einde van de winter gevierd wordt. Dat doen we al eeuwen. Zo hadden de mensen vroeger altijd iets om naar uit te kijken en na carnaval kwam de lente meestal al snel. Wat mij betreft mag die bron van inspiratie snel komen, ik heb eerlijk gezegd wel weer eens zin in het mooie weer. -
Jowi op 23 02 09 - 19:08
jaaaaaaaaaaaaaaaaaa lente (das mijn eerste reactie :)
En dank. Horizon verbreden helpt altijd. -
Jacq op 23 02 09 - 19:11
ontknoppen
-
Laurent op 23 02 09 - 21:27
@Emma: beiden
-
Trui op 24 02 09 - 12:37
Je hebt gewoon licht en lucht nodig.
Die horizon zul je nooit bereiken. Zodra jij je verplaatst, verplaatst ook de horizon zich.
Dat wat vòòr de horizon ligt, dat is interessant om te ontdekken. -
Roezemoezen op 27 02 09 - 12:37
Ja, licht en lucht begint deze laatste weken steeds noodzakelijker te worden.
-
Karen op 27 02 09 - 22:54
Het heerst geloof ik, gebrek aan inspiratie. Ken er nog eentje (moi) en kreeg net een mail van een bevriend journalist die ook vast zit.
-
Petronella op 28 02 09 - 12:35
Dat gaat wel weer over. Je bent gewoon "in verwachting" van de lente, net als veel mensen. Straks komt het feestkleed van moeder aarde weer tevoorschijn en krijgen we een boost. Als de juiste woorden niet komen moet je overgaan op muziek. Dat woord boost past trouwens niet echt in dit stukje dat ook al pathetisch kan worden genoemd. Lekker genieten van dit weekend.
-
Lonneke op 02 03 09 - 10:41
Lente? Ik dacht minimonster. Gnagna.
Maar nu ga ik ook even iets zeggen. Volgens mij probeer je te hard, wil je te veel, wil je iets wat je niet bent, en daardoor creëer je dan misschien 'mooie' zinnen ('Ferm... horizon') maar die zinnen blijven leeg, ze hadden bij wijze van spreken door iedereen bedacht kunnen worden die er even wat langer over had nagedacht. Maar het gaat niet om nadenken, het gaat juist om schrijven. Dat weet je best, in je artikelen en je blog doe je het ook. Ik geef maar een voorbeeld. Het fragment:
"Maar de taal daaronder. Preciezer zijn.
Het lukt niet.
Ik ga slapen ik word wakker het regent nog steeds.
En begin nou niet meteen over een writersblock"
Dat is fantastisch. Het is grappig, origineel, het is op een manier bij elkaar geraapt zoals alleen jouw hoofd dat kan, niemand anders zou het op diezelfde manier bedenken. Dat het niet lukt, dat het ook nog regent (en dat het extra erg maakt, of dat dat het veroorzaakt, of dat het alleen maar regent in je hoofd) en dat het géén writersblock is (maar wat dan wel, als je het zelf zo stellig opwerpt). Staat allemaal in dat ene, rare fragmentje uit dat gekke schrijvershoofd. En wat wil je vervolgens: precíezer zijn. Juist, omdat jouw stijl helemaal niet precies ís, en ook niet hóórt te zijn: kijk even rond in de boot, zie je daar iets wat precies is, zit je kapsel precies, spreek je precieze zinnen, wat is dat nou eigenlijk, precies, ik denk aan Tomas Rosenboom ("moedeloos gaat hij te bed"), ergens aan het andere eind van het literaire spectrum kortom. If I may say so.
Het tekstje tussen haakjes is niet zozeer pathetisch, maar het is niet jou. En de beeldspraak van een horizon is er net zo-een als die van de regenboog, de zon, de duistere wolken die zich samenpakken boven de hoofden van de koukleumende voorbijgangers, en als de eindeloze verte... houd het gewoon wat dichterbij. Of maak eens een schilderij: wat komt eruit, een detaillistisch portret of een grof schilderij (ik schat het laatste).
En dat is mijn tip voor vandaag. :) -
Dre op 02 03 09 - 17:07
Soms ben je misschien te kritisch, of je kunt niet goed horen wat je nou eigenlijk wil zeggen omdat er ruis doorheen klinkt. Dat kan inderdaad ook aan het weer liggen. Leuk en orgineel vind ik je evengoed. Ook nu weer.