De Jowi
Hou ouder ik word, hoe meer ik geloof dat ik totaal iemand anders had kunnen zijn.
Was ik er als puber nog van overtuigd dat ik een vastomlijnd persoon was - of op zijn minst een vastomlijnd persoon ging worden - nu begin ik te geloven dat ik word bepaald door toeval en hormonen.
Momenteel bevind ik mij onder invloed van de hormonen die hevige poets- en ordeningsdrang veroorzaken, gelardeerd met vergeetachtigheid.
En ik denk niet: dit ben ik helemaal niet.
Net zoals ik niet denk: tjee, ik heb een baby, is dat even wennen.
Het ís gewoon zo. Ik ben vergeetachtig en (ideaal natuurlijk) het kan me niks schelen. Ik heb een kindje en dat zit nog steeds in mijn buik, figuurlijk gesproken dan. Als Aran huilt voelt mijn buik dat eerst, daarna ga ik pas proberen na te denken of ik er iets aan kan doen.
Maar ik dwaal af.
Als puber dacht ik dat ik ergens naar toe groeide. Naar een bepaald soort mens, iemand met karakter, met smoel. Naar 'de Jowi' als het ware.
Daar deed ik ook mijn best voor, meer dan eens stond ik vol overtuiging iets te schreeuwen, want, zo redeneerde ik, als ik alvast begon te schreeuwen, dan kwam die overtuiging vanzelf.
Nu denk ik: ik zou heel veel mensen kunnen zijn. En zelfs de grenzen die ik als onoverschrijdbaar zag, zijn misschien niet zo vol van prikkeldraad als ik altijd geloofde.
Hoewel die vormeloosheid me als puber doodsbenauwd zou hebben gemaakt, (net zoals Aran er niet van houdt om in bad te gaan zonder dat zijn voetjes de bodem raken), geniet ik er nu van.
Grenzeloosheid zoals ik die bij het schrijven ook voel: er is altijd meer te leren.
En het is nog maar net begonnen.
-
Gerhard op 19 05 09 - 14:04
Wat een mooie observatie Jowi.
-
Jowi op 19 05 09 - 14:08
Dank je wel Gerhard :)
-
karin r. op 19 05 09 - 21:08
je bent meer dan een jij. ooit dacht ik dat ik helemaal wist wie ik was totdat ik tot de ontdekking kwam dat ik nog meer (en zelfs minder) was dan ik.
-
inge op 19 05 09 - 22:01
we're all the same, but noone thinks so.
http://www.youtube.com/watch?v=mbnN_naeJ.. -
Laurent op 21 05 09 - 09:51
Aran heeft al een behoorlijk repertoire aan gezichtsuitdrukkingen.
-
Trui op 21 05 09 - 10:00
Wat een schitterend nummer heeft Inge hierbij gezocht!
Een mens is een vat vol tegenstrijdigheden, die allemaal bij hem passen. -
Petronella op 21 05 09 - 11:31
Wat een mooie overdenking. Grenzeloosheid, ja, zo ervaar ik dat ook.
Ik geniet steeds van die foto's van Aran. Heb nog even gezocht naar jouw artikel over een andere Aran, maar kon het niet meer vinden. -
kaatoo op 23 05 09 - 09:38
Wat omschrijf je dat mooi, Jowi, dat van dat 'gelardeerd-met' en dat het zo goed voelt. Wat geniet je wat is dat fijn om te lezen!
-
Theo op 24 05 09 - 19:34
Even dacht ik dat je Joey Potter beschreef, maar dat ter zijde. Elk mens kan dat worden wat hij/zij wil. Al blijft voor veel mensen moeilijk om hun zelf te zijn.
-
Femke op 17 06 09 - 15:55
Beetje late reactie, maar weet je wat Eva helemaal het einde vindt? Een badstoel. Dan raken niet alleen haar voeten, maar ook haar billen de grond... Echt feest, zo'n stoel.