Mijn ondergang
De wijk waar ik woon wordt beheerst door straatbendes. Kleine bendes zijn het, soms bestaande uit maar één persoon.
Hun blikken zijn er niet minder fel om, hun territorium is niet minder duidelijk.
Het zijn vrouwen.
Vrouwen met boodschappentassen, met kinderwagens, met vriendinnen. Ze zwalken als je er voorbij probeert te komen. Ze rijden op je in met hun all terrain rubberen reuzewielen, de baby kraaiend in de ligbak.
Ze nemen je op met minzame blikken gezeten op gemeentelijk bankjes, ze laten je struikelen en flemen: 'wat zónde van die huisvrouwonverantwoorde troep die je had gekocht.'
Mannen zijn er nauwelijks meer. Slechts een enkele overlevende, een halfblinde huisschilder, een dappere gepensioneerde met een looprek, schichtig schuifelen ze voorbij in de schaduwen.
De rest is levend gevild uit wraak voor eeuwen van onrecht en ook ik loop risico, want ze ruiken het, hoe doodsbenauwd ik ben.
Eerlijk gezegd was ik ze vergeten, de afgelopen jaren. In Amsterdam loop ik niet, ik fiets en wie wielen heeft bevindt zich in een vluchtige mannenwereld.
Dat zullen de mannen beamen.
Zelfs naar de buurtsuup op de hoek greep ik mijn koffiemolen, dan konden de tassen bij terugkeer zo lekker aan het stuur.
Nu zal het niet lang meer duren of ze hebben me te pakken, misschien is dit wel mijn laatste levensteken. Steeds vaker ben ik omsingeld door vrouwenogen, vrouwenarmen, vrouwenlijven.
Ze buigen zich over de draagzak, loeren in mijn decolleté, zeggen 'wat schattig, een jongetje hè?' en zelfs als ze zeggen 'een meisje hè?' dan nog knik ik schaapachtig.
Ze zijn, en ik weet dat hun toorn nu alleen maar groeit, de belichaming van mijn grootste angst: op een dag zou ik wakker worden en huisvrouw zijn. Niets te doen dan zorgen en poetsen en nog meer zorgen.
'Laat je gaan', fluisteren ze, 'het is de roep van de natuur, waarom zou je je verzetten? Voel dan hoe lekker het is om die volle vuilniszak met zelf gepoetst vuil buiten te zetten. Voel dan zo'n welverdiende lege dag met geen andere zorgen dan avondeten, babyeten en de soaps op tv.'
Ik verzet me.
Ik kan liefhebben, ik kan ook heus wel het huis een keer opruimen.
Maar ik wil het niet zíjn. Ik wil het niet.
En dat voelen ze, de vrouwen, en daarom komen er steeds meer en drommen ze samen op de kade voor mijn boot en scanderen ze mijn naam Jo-wi Jo-wi.
Zacht grommend wachten ze tot ik naar buiten kom. Ze sluiten de gelederen, een lange sliert sluipt achter me aan als ik dapper zingend wegstap.
Ze happen naar mijn hielen, ze trekken aan mijn haar. Waarom ik de kinderwagen niet gebruik, willen ze weten. Waarom ik mijn ramen niet was, mijn stoepje niet schoonveeg.
'Ik weet het niet' kan ik nog net piepen en dan is het te laat. Ze trekken een schort over mijn hoofd en schrobben mijn lijf om al die opstandige zelfstandigheid om al die zelfstandige opstandigheid eruit te poetsen.
Met groene zeep, want dat werkt echt bij álles.
-
Gerhard op 07 07 09 - 11:52
Wat een horror-story, brrrr. Gewoon jezelf blijven Jowi, dat is het beste verdelgingsmiddel tegen de zombies.
-
Jowi op 07 07 09 - 12:20
@Gerhard Ja zombies! Ik wilde ze nog tekenen, maar toen werd Aran wakker
-
burkovski op 07 07 09 - 16:11
laarzen aan, rokje aan en niet te vergeten muts op.
geen huisvrouw die daar tegen opgewassen is -
Theo op 07 07 09 - 18:58
Als ik jou was zou ik maar eens snel de hulp inroepen van de Nederlandse vereniging der feministen, dat zal ze leren.
(ik lag hier werkelijk dubbel tussen het lezen. Erg goed geschreven!) -
LB op 08 07 09 - 09:49
Het wordt pas echt eng zodra ze proberen je lid te maken van de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen!:-))
-
kaatoo op 08 07 09 - 20:40
Ahaaa! Troost haal ik uit dit stukje, Jowidepowi. Ik was ook altijd zo'n moeder die niet bij De Moeders hoorde. Vond ik helemaal prima, maar ze waren wel heel erg aanwezig, De Moeders! Inmiddels zijn ze weer lekker weggefeeeeedaweeeeed.
-
esther op 08 07 09 - 21:38
Ik ben ook geen Moeder-moeder, zo'n allesverzwelgend type dat alleen nog maar moeder is. En ik vind dan ook precies aansluiting bij vrouwen die dat ook niet zijn. De Rest en ik, wij houden afstand. Als ik die Engerds hoor koeten en kalven op het schoolplein, krijg ik altijd kippevel van narigheid!!
-
Anne-Marie op 09 07 09 - 09:38
Ik heb niets met vrouwen, (sorry Gerhard), ik weet zeker dat ik, als ik als man terug kom in een volgend leven, homo word.
Daarentegen schijnt het dat je van mensen die je grootste allergie zijn het meeste kunt leren....... -
inge op 09 07 09 - 18:28
maar toen werd aran wakker en was je toch ; P
ik ben hier een moeder tussen de wijzijnvanallesennogwatenojaooknogmoeder's. 's ook wel 's lastig.. -
Jelle op 09 07 09 - 21:43
Hahaha, wat eng! Gewoon volhouden en blijven wie je bent.
-
Emma op 10 07 09 - 17:33
Naja zeg, wat een blues. Hier helpt maar een ding tegen: wanneer gaan we weer aan de zuip???
-
Roezemoezen op 13 07 09 - 13:46
"Wie wielen heeft bevindt zich in de vluchtige mannenwereld." Een prachtige zin. Klaar.
-
Anders op 15 07 09 - 12:07
Gewoon aan overgeven...
wie weet, hoe gelukkig
je nog kunt worden.
Ik zet de sherry vast klaar ; )
ps. proefabonnementje op de Libelle ? -
Jacqueline op 20 07 09 - 09:00
val ik met mijn neus in de boter. Prachtig stuk. Een echte Jowi. Wat een niet-moeder met een baby al niet teweeg brengt in dat koppie van je!
-
patricia de Ruijter op 26 08 09 - 05:17
JO
jij verdient een collum in de krant,
met foto want die is ook brilliant,,,!!!
en laat die man van je ook wat doen
het gaat toch niet allemaal om de ....
soon PatriciAH