Geloof en hoop enzo
Zoals Joost me mailde is het inderdaad raar dat een volk dat zo sterk gelooft in de maakbaarheid van het leven - en daardoor, zou je zeggen, veel minder in het lot - dat juist zo'n volk zich volstopt met Jezussen en misters 'A.Dollar'.
Maar geloof past uitstekend bij de maakbare Amerikaan.
Geloof is in hun (door mij hevig gegeneraliseerde) woordenboek niet iets wat je overkomt of waar je je dankbaar of nederig of anderszins deemoedig onder hoeft te voelen. Integendeel. Als je je al deemoedig wilt voelen dan is dat een daad. Je kiest ervoor en je streeft actief de 'goede' gevoelens.
Agressief zelfs, in gesprekken met Amerikanen wordt er opvallend vaak verteld hoe dat moet, het leven. 'It's just right. It's just wrong.'
In de reuzenboekhandels van Borders en Barnes and Nobles (waar ik best zou willen wonen, maar ook dat mag niet van de politiek correcte Amerikanen, want de reuzen duwen, net als de door mij zo geliefde Starbucks, de kleine winkeltjes uit de markt) is er een hele muur ingeruimd voor zelfhulp boeken. Religie staat daar vlak naast.
Ik vind New York leuk omdat het culturele gat zo zichtbaar is. In Spanje kan je een jaar wonen alvorens erachter te komen dat je elkaar niet begrijpt, in New York zie je dat meteen.
Het lot, religie, studie, maakbaarheid, het zijn allemaal middelen om het leven terug te slaan als het zeer doet.
En zolang je betaalt zijn het helende pleisters. Die zich desgewenst inclusief bloed, bij je aandienen.
