Stil- een test
Achteraf miste ik vooral de rust. Mijn nachtblauwe leven, de stille straten, de overzichtelijkheid der dagen. Ik wilde weer in de lege straten lopen. Eindeloze straten en geen enkel doel.
Een stad als een gevoel, dat met mij meedeinde, inkromp en weer uitzette. Of een stad ontdaan van gevoel. Het grote niets. De voelhoorns van een slak. Een op maat gemaakt leven.
Hoe langer ik er woonde, hoe groter de heimwee naar het begin. Ik wilde bestaan in gebrek aan drang, aan moeten. Toen ik de weg nog niet wist en ook nog niet wist dat dat er niet toe deed.
Aan het einde waren de nachten niet meer stil zoals eerst, maar gevuld met gesuis, veroorzaakt door de vleugels van grote grijze vogels. Ze werden doodsvogels genoemd, het enige grote woord dat de mensen in de stad gebruikten. Ik hoorde het bij de Indiër. Ik hoorde het ontzag in de stem van de man die het zei.
Het einde was nabij. Nu eerst het begin terugvinden.
-
LB op 08 10 09 - 11:20
Dat wordt een interessante zoektocht. Teruggaan kun je alleen met je voeten, niet met je leven.:-)
-
Jowi op 08 10 09 - 12:48
@LB maar je kunt het altijd proberen natuurlijk :)
-
Gerhard op 08 10 09 - 12:50
Test geslaagd, lijkt me. Mooie sfeer.
-
Roezemoezen op 11 10 09 - 18:14
Je bent er weer! Ik heb je uit het oog verloren (dat klinkt vrijwel zeker minder vriendelijk dan dat ik het bedoel) na je zomerreces, maar ik ga je weer lezen. Zeker!
-
Jowi op 12 10 09 - 10:03
@Roezemoezen ik ben er weer! Fijn dat jij er ook weer bent :)
@Gerhard Dank je, nu de rest van het boek nog...