Reservetijd
Oh ironie, daags (namelijk nu) nadat ik dit stuk schreef. Breekt dat stuk af. (ik heb geen foto, maar het zit achterin mijn mond en het was ooit een kies). En nu ga ik woensdag naar de tandarts want ik had al zo'n bruin vermoeden (en dat is het randje van de kies ook, bruin! iew) We modderen voort. Zo voelt het. Echt. Blijmoedig modderen, maar modderen. Misschien komt het omdat ik het nieuwste boek van mijn heldin Margaret Atwood net heb gelezen en meteen daar achteraan The Road van Cormac McCarthy.
Doemverhalen over een wereld die al vergaan is, waar nauwelijks meer iets aan te redden valt. Reservetijd.
Gelukkig ben ik altijd goed geweest met reservetijd. Dat hoort bij laatbloeiers denk ik, die veren op als ze horen dat de laatste minuten zijn ingegaan, kunnen ze eindelijk eens scherp uit de hoek komen.
...
(nog even wachten op die laatste minuut)
-
Frans54 op 27 11 09 - 22:01
Met die laatste opmerking ben ik het helemaal eens, ik ben ook op mijn best als de tijd bijna op is.