Seizoensbang
Ik zeg altijd: hoe banger hoe dapperder.
Meer angsten is immers meer angsten overwinnen en dat levert eindeloos veel mogelijkheden op om trots te zijn op jezelf.
Maar wat ik nou jammer vind: dat 'overwinnen' is soms net zo beperkt houdbaar als de seizoenen.
Ieder jaar denk ik als in maart de dooi eindelijk invalt, zo, dat varkentje is gewassen, ik ben niet meer bang voor sneeuw en ijs en te pletter vallen. Ik ben één met de sneeuw, helemaal zen, mij kan niets gebeuren.
Maar het jaar erop schiet ik bij de eerste sneeuwvlok weer in exact dezelfde stress.
Wat sneeuwangst betreft ben ik een eeuwige beginner.
Schouders tot achterin mijn oren opgetrokken, trillende beentjes van het nerveus aanspannen en glibberen maar.
Anderzijds, nu ik erover nadenk: eeuwige angst = eeuwige dapperheid.
Toch?
-
Frans54 op 21 12 09 - 13:38
Ik heb het ook niet zo op dat glibberen en glijden. Maar deze keer valt het mee: meestal val je zacht in die 50+ centimeter sneeuw die hier is gevallen of in de hopen die overal aan weerszijden van het trottoir liggen.
-
Anne-Marie op 21 12 09 - 16:53
Kun je dan de overgang tussen dek en kade nog zien of van je loopplank afkomen?
Hier is alles één grote witte overgang -
Jowi op 21 12 09 - 22:38
@Frans54 dat vertel ik mijn angst ook de hele tijd, maar die staat toch als een gek op mijn hart te roffelen.
@Anne-Marie we hebben een soort bordes van staal met gaten, daar valt de sneeuw door heen en alleen de randjes zijn verrassend glibberig. Maar ik ben thuis en ik ga onder mijn bed zitten met deze computer en kom er niet meer onderuit. Victorie! -
Trui op 22 12 09 - 09:15
Haha, ik zie je gewoon zitten, daar onder je bed. In kleermakerszit, laptop tussen je dijen in evenwicht houdend.:-)
Erg prettig werken is het niet, maar allé, een mens moet wat.
Je hebt helemaal gelijk met je glibber- en valangst. Juist de zogenaamd "begaanbaar" gemaakte paadjes zijn spekglad.
Ik zou zeggen: blijf zitten waar je zit en verroer je niet!;-) -
Gerhard op 22 12 09 - 15:26
Gewoon stijve spieren hier van het glibberen en ongemakkelijk lopen. En eindeloos sneeuwschuiven.
Nog nooit van sneeuwangst gehoord, maar ik vond je toch al dapper. -
Roezemoezen op 23 12 09 - 16:08
En weet je wat de verraderlijkste momenten zijn? Als je denkt dat de sneeuw en ijzel verdwenen is en dat je DAN ineens op zo'n lullig ijzig tegeltje stuit. Waardoor je dus alsnog onderuit gaat. Ja. (Ik waarschuw je maar alvast)
-
Xander op 24 12 09 - 00:38
Sneeuwangst ken ik niet en kan me er ook niets bij voor stellen, sorry. ik denk juist dat je er van kan genieten, het komt al zo heel weinig voor dat er wat valt.
-
Xiwel op 24 12 09 - 19:18
Ter ondersteuning bij deze m'n seizoenskaart:
http://xinix.web-log.nl/xinix/2009x.htm