Weeshuis
Walter vertelde dat mailtjes eigenlijk een soort sleutelkinderen zijn. Ze worden van huis gestuurd met een adres, maar hoe ze daar moeten komen is totaal vaag. Soms kloppen de mailtjes urenlang overal aan, maar niemand laat ze binnen. Er zijn mailtjes die tenslotte terecht komen, maar er zijn er ook die voor eeuwig op het internet rondvliegen. En is er een belangenvereniging? Kan het iemand schelen? Nu wel!
-
Joost op 05 12 06 - 15:14
En das nog maar de helft van het verhaal.
Want zelfs als de mailtjes al uiteindelijk ergens binnenkomen, is het nog maar de vraag welk lot hen te wachten staat. Soms worden ze met ongeduldige vreugde verwelkomd, beklopt, gevoed en gevraagd hoe het gaat; soms moeten ze lang in een halletje wachten voor ze verveeld worden bekeken en weggezet; en soms worden ze door een bitse butler een klein, donker kamertje ingeduwd waar ze de resterende maanden of jaren van hun leven in verwaarlozing zullen slijten.
En dan heb ik het nog niet eens over het tragisch snelle en brute einde dat velen al direct bij aankomst wacht... stop de weesmail abortus! -
Jowi op 05 12 06 - 21:45
Je hebt volkomen gelijk; bij deze mogen ongewenste mailtjes ook bij het weeshuis voor de deur worden gezet. Liefst met, maar het mag ook, jawel, zonder afzender. Het mailtje gaat voor!
Red de mailtjes! Lang leve de weesmailtjes! Respect voor de ongewenst dwaalmail! -
Literatuuraire op 06 12 06 - 00:07
Hoezo? Heeft u weet van meeltjes die met uw adres verstuurd zijn maar nimmer aankwamen? Of kreeg u eens een meeltje van iemand die een meel had ontvangen met uw adres bij zich, en die zich vergist had?
Of is dit literatuur? -
Jowi op 06 12 06 - 00:11
Nee, das nou juist het tragische; tot nu toe mochten ze er niet in.
Dat maakt het op zichzelf al literatuur; de beste teksten, zelfs in mail, gaan altijd verloren.
Moet ik alleen nog iemand vinden die een geschikte sleutel maakt.
Morgen verder peinzen.