Dagboek van een werkzame moeder
Tien minuten huilen, dat is ongeveer de slaapregel voor Aran.
Meestal haalt hij dat niet. Vijf minuten maximaal, dan knorren.
Maar daarnet lag hij na tien minuten nog steeds te protesteren. Dus liet ik mijn computer in de steek om hem streng toe te spreken.
Kwam ik bij zijn bed was hij uit zijn slaapzak gekronkeld en onderweg naar de aantrekkelijk groene kikker op wieltjes op onnavolgbare wijze met zijn pootje tussen de spijlen van het bed geraakt.
En er zit nogal wat spek op die pootjes, dus hij zat vast.
Hij was vooral boos geloof ik, dat zijn kikkerplan was mislukt.
Hoewel, nu zit hij op schoot en probeert mijn cola light op te drinken, tevreden kraaiend.
Snood kind.
-
Anders op 11 02 10 - 13:46
Moedermelk, kikkers, cola light...
dat kiend lust ook alles.
Vind je 't gek,
die spekpootjes ? -
inge op 11 02 10 - 14:49
geweldig hoe alle kindjes minstens één keer uit hun slaapzak weten te komen en dan altijd vast komen te zitten met die spekpootjes. dat hoooort er blijkbaar bij. voor de dreumesjes. anders hoooor je er niet bij ; )
-
Trui op 12 02 10 - 16:52
Dat wordt nog wat straks, als we een paar maanden verder zijn.:-)