Verdwaalde Mail 101 Code #8.48 11.56 6-12-06
Het gaat altijd om wat er niet wordt gezegd, dat is het geheim van het leven.
Vreemd te landen op dit grasveld. Er staat een bord dat ik welkom ben, dus daar gaan we maar even vanuit.
Mag ik mij voorstellen; ik ben een verdwaalde mail.
Wie antwoordt mij?
Ooit toegewijd, nu reeds lang ondwerg.
Ik sprong toen iedereen ‘nu!’ riep.
Dus ik ben niet stom, laten we dat voorop stellen.
Wie springt als iedereen ‘nu’ roept, is niet stom.
De meeste mensen zijn niet stom, laten we dat voorop stellen.
De meeste mensen stoppen met school als de school stopt.
Ze stemmen op de man of vrouw die zegt wat ze niet zelf hadden bedacht, maar wat ze, als ze erover na hadden gedacht, zelf gezegd hadden willen hebben.
Ze belopen het pad dat hun ouders liepen, of juist niet.
Ze bewegen zich, kortom, synchroon met, of juist haaks op, het leven.
Ik ben een verdwaalde mail, er was een moment dat ik de andere kant op ging.
Niet langer zocht ik naar het adres waar iemand mij naartoe wilde sturen.
Dat adres was bekend, mijn hele familie was er per definitie toe voorbestsemd.
Ik vloog eerst de andere kant op, uit jeugdige overmoed waarschijnlijk, maar uiteindelijk kwam ik toch op mijn bestemming.
De deur stond open, de geur van vers gebakken koekjes zweefde naar buiten, binnen klonk het gelach van mijn vele familieleden.
Niets aan mij aarzelde dan het toeval. Een auto die voorbijkwam, het gillen van de kraai en toen, gelijktijdig, de stilte.
De deur is aan mij voorbij gegaan.
Nu land ik hier, in het weeshuis der verdwaalden.
Het ruikt hier nog naar niets, een vleugje hoopvolle afwachting misschien, maar dat kan projectie zijn.
Ik weet niet wat ik ervan vind, maar ik zal geduldig wachten, misschien zijn er meer zoals ik.
En vergeef me mijn gezwollenheid; het was nat, daarbuiten.
Wie antwoordt mij?
-
Burkovski op 08 12 06 - 00:06
Het reizen per email is erg prettig, het verdwalen is minder. navigatiesystemen zijn beperkt houdbaar in deze wereld en al te vaak liggen er virtuele straten en kruispunten over de rustige straten in de paralelle weeld. rotondes zijn nodig om dit vekeer te regelen. En een nieuwe emailvorm. Eentje waarbij je mee kan reizen met je email en op de plaats van bestemming weer naar boven komt. Scheelt ook op de tv veel werk, want door de persoonlijke begeleiding zullen minder mails verdwaald worden. Maar toch, de schoorsteen van dit verfnieuwe weeshuis dient te roken en daardoor is het wachten op hulp.
En het streven dient toch wel te zijn dat maximaal een keer per jaar een checkup plaatsvindt. Gelukkig is het weeshuis er om alle verdwaalde emails retour te zetten. Zoals je van een giciviliceerd en geindoctrineerd westers land mag verwachten, is het streven over twee jaar om een oproep naar alle verdwaalde emails te doen. -
Jowi op 08 12 06 - 07:46
Twee jaar?? Dan mag ik wel geld gaan aanvragen. Vandaag maar eens met de oprichting van een stichting beginnen.