Portie natuur

Het is maar een uur rijden en toch voelt het als het buitenland: Kootwijk, de Hoge Veluwe.
Mijn familie heeft er een boerderij.
Ik kom er zelden, maar nu dan toch even wel.
Er zijn hoge bomen die constant ritselen. Dat is niet eng, zelfs niet voor een stadsmeisje als ik.
Alsof ze tevreden zijn.

Het was fijn.
De Woek vond het gras een beetje aan zijn handen plakken. De kiezeltjes gingen in een doosje en toen er weer uit.
En toen er weer in.
Judith was er. En mijn moeder. En Huda. En Michiel.
We bakten boerenappeltaart.
Geen letter geschreven en het regende nogal eens. Om van de storm maar te zwijgen.
'Paardjes!' riep Woek elke dag met overslaand stemmetje.

Nu weer terug in de boot.
Waar de computer heeft onthouden dat ik ingelogd wil blijven.

  1. Nichie Juud op 25 08 10 - 20:46

    Ben blij dat je het nog leuk hebt gehad en dat het niet te stil was :-)

Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden. Excuses voor het ongemak
 

Zoeken

Doorklikken

Eerder (Mooi en slim)
Home
Later (Woekloos)

Laatste reacties

  • inge: ik lees tussen deze regels door al een heel verhaal…
  • Venus: Ohwjaaah, herinneringen, dat zijn rare dingen, heel…
  • inge: de kleine momenten, dat is wat je bijblijft. ik mer…
  • Anders: dat had ik even gemist, geloof ik... #andereboot
  • Anders: bij ons het geklots onder de overnaadse romp bij de…
  • inge: benieuwd naar dat verhaal.
  • Gerhard: Mooie naam.
  • inge: een verhaal dat zichzelf vertelt, is. een verhaal w…