Een jaar gestopt bij de krant. Dat moeten we vieren!
'Kijk, deze mevrouw werkte vroeger bij de krant maar toen kreeg ze een kind en nu doet ze...uh... andere dingen.'
Ik was zo verbaasd dat ik de uitleg van moeder aan kind over mij liet gebeuren.
Het kind, een prachtig blond meisje, keek medelijdend .
Haar mamma werkte tenminste nog wel bij de krant.
Later zei ik er wat van.
Dat Aran werkelijk niets met het stoppen bij de krant te maken heeft.
Dat ik vind dat je niet langer dan tien jaar recensent moet zijn, iets met macht en leven van het oordeel over anderen.
Dat ik heus wel iets doe.
Iets schrijf.
De moeder knikte hartstochtelijk, zo had ze het niet bedoeld.
'Zo zeg ik het heus niet tegen andere mensen. Het is gewoon... om het mijn dochter beter uit te leggen.'
De zinnen stokten, het kind en ik keken elkaar aan.
Er veranderde niets.
-
Laurent op 25 09 10 - 18:08
Zo is het jeugdjournaal ook nog wel eens stukken helderder dan het gewone journaal.
-
inge op 26 09 10 - 16:54
over mij zeggen andere moeders, 'ze werkt niet'.
proost! =) -
Lucienne op 28 09 10 - 08:28
Hoi Jowi, je schrijft leuk zeg. Belandde via Trui op je blog. Ga terugkomen. groetjes, Lucienne
-
Xiwel op 29 09 10 - 09:30
Zelf ben ik al een flink aantal jaren (rond mijn 45ste) gestopt met betaald werk wegens een financieringsoverschot. Als mensen het vragen wil ik best uitleggen hoe dat met een lager dan modaal loon kon. Maar vaak vragen mensen het niet en bedenken ze hun eigen verhaal voor mijn situatie. Zo van 'hij heeft lang in het buitenland gezeten, daar verdiende ie veel meer'. De lengte van die periode viel erg mee en ik verdiende er maar ietsje meer. Dus een slechte verklaring. Vaak laat ik dergelijke zelfverzinners maar kletsen. Het comlete verhaal uitleggen (dat ik o.a. energiezuinig ben, geen auto heb en nooit geleend heb) zal wel niet aankomen of niet begrepen worden. Ik zal er pas iets van zeggen as het te gortig wordt en mensen bijvoorbeeld gaan beweren dat ik van een uitkering leef.