Nog meer geheimen
Ik ben een tijdje verliefd geweest op een man die heel erg goed was in één ding.
Waanzinnig vond ik dat. Iemand die voor iets gekozen had en er niet aflatend aan werkte om er zo goed mogelijk in te worden.
Dat de man in kwestie verder nogal veel dronk en niet altijd even attent was, nam ik op de koop toe.
Kiezen is ook heel veel 'niet-kiezen' dacht ik, misschien heeft hij nooit zoveel aandacht besteed aan sociale omgangsvormen omdat hij daar eenvoudigweg niet voor koos. Of misschien was hij erg eenzaam vroeger.
Ik bewonderde hem hoe dan ook; want mijn leven bestond destijds uit het najagen van dertig verlangens tegelijk, die ik allemaal evenveel waarde toekende.
En als ik al ergens voor koos, dan was dat eerder eerder het gevolg van het eindeloos afstrepen van dingen die ik níet wilde. Ik wilde niet naar links, niet naar rechts, niet naar beneden, dus 'dan maar' omhoog.
Hoe dan ook, iemand die zich zonder afleiding toelegde op 'dat ene' kreeg mijn volle bewondering. Twee jaar lang, iedere dag, net zo lang tot ik me realiseerde - en ook al ligt het voor de hand, als ik eerlijk ben vergeet ik het af en toe nog steeds - dat zijn kunnen niet zozeer voortkwam uit kiezen.
Er was geen berg van mogelijkheden waaruit hij na diepzinnig peinzen die ene keuze had gemaakt. De reden dat hij zo goed was in dat ene ding was veel simpeler: Hij kon niets anders.
Die mensen bestaan en het zijn vaak mannen.
Dat heeft deels met opvoeding te maken; mannen leren van jongs af aan dat het OK is om je verder over niets anders te bekommeren, dan dat ene talent dat je hebt. Als meisje kom je daar nauwelijks mee weg, omdat je op zijn minst wordt geacht sociaal aangepast te zijn.
Maar het is ook aangeboren; één talent, verder niets. Een beetje als het jongetje dat vanaf zijn nulde weet dat hij later boswachter wil worden omdat hij wormen leuk vindt, en dat dan ook wordt.
Nog steeds bewonder ik mensen met één liefde, of één talent. Omdat het leven zoveel helderder lijkt op die manier.
En omdat de angst waar ik nu pas mee geconfronteerd wordt (wat als dat ene dat ik echt denk te kunnen en te willen, mislukt) voor die mensen al veel eerder in hun leven speelde.
Of misschien is bewonderen niet langer het goede woord. Ik bewonder ze niet alleen, ik benijd ze, want zij overwonnen die angst, en ik moet nog.
Geheimen achter de kop zijn het. En er zijn er zoveel van. Wordt vervolgd.
-
walter op 18 12 06 - 20:05
Mooi inzicht. Ik wilde altijd graag een échte nerd worden, en niet zo'n halfslachtige als ik nu ben. Maar ik heb die passie voor één ding niet, dus ik moet maar man van de wereld worden.
-
Leonieke op 18 12 06 - 20:59
Volgens mij ben je een flink eind op dreef.
-
Jowi op 19 12 06 - 09:07
Een echte man van de wereld op dreef, hihi
-
Danny op 19 12 06 - 15:28
Volgens mij kon hij echt heel goed drinken EN vechten! Dat zijn al twee dingen die hij heel goed kon. Wellicht kon hij nog wel een derde ding heel goed...
ik ben benieuwd -
Jowi op 20 12 06 - 17:24
Hmmm. Wat zou dat betekenen? Dat ik de kunst van het drinken niet naar waarde schat?
Maar toch, er zit een tragiek in het nastreven van één kunde.
Een prijs die je betaalt met de rest van je leven.