Seks of het opschrijfboek

‘Alle goede verhalen kosten tijd.’
Ze knikte alsof hij daarmee zojuist het ontstaan van de wereld had verklaard. Dus hij vond het kut wat ze schreef, nou goed, had ze hem misschien niet moeten vertellen dat al haar verhalen binnen vijf minuten op papier stonden. Dat was de prijs van een consistent imago; zij had gekozen voor de snelle schrijfster, die zo leuk timide in gesprekken overkwam.
Kijk, daar ging hij al verder; ‘alle gróte schrijvers schrijven traag’.
Huppatee, nog een tik, zouden mannen weten hoe lomp ze zijn?
‘Daar ga ik dan verandering in brengen’, ze lachte en nam een slok dood bier. Hij knikte als een vermoeide leraar naar een imbeciel kind en schreef langzaam iets op in zijn kolossale dummy, waarin hij eerder ook al zo zorgvuldig haar naam had genoteerd. Ze nam nog een slok bier, verslikte zich, hield haar hoesten in.

Legde hij nou een hand op haar been? Nee, hij dook langs haar heen naar zijn sigaretten in zijn jasje op de bank, waar zij deels bovenop zat. Het was vol in de kroeg, ze had haar billen lukraak op een bank geperst omdat de pumps die ze droeg haar tenen deden wegschrijnen.
Ze zag hoe een aantal schrijvers geïnteresseerd haar richting op keek. Een man die half onder tafel in haar schoot verdween, in zijn andere hand een kolossaal opschrijfboek, dat wekte de aandacht. Gelukkig hoefde ze niet bang te zijn dat de man met het opschrijfboek zelf iets lulligs over de situatie zou schrijven; grote schrijvers schreven zelden direct over zichzelf. En als ze het al deden dan verzonnen ze er de helft bij.

Ze hield haar buik in en haar handen iets in de lucht, om te tonen dat ze een braaf meisje was. Toen keek ze naar zijn kale kruin en de haken van de bril achter zijn dikke oren. De haren die niet meer op zijn hoofd groeiden hadden hun heil op zijn oorschelpen gezocht, dat zag ze duidelijk, zelfs in deze duistere ambiance. Niet aan die haren zitten, sprak ze zichzelf streng toe. Ze had een zwak voor groeisels op wonderlijke plaatsen.
Ze keek omhoog naar de lijven van de andere schrijvers die zich na enig loeren weer discreet hadden afgewend. Ze proefde hun namen; Roze, Van den Berg, Hans hoe-heet-ie-ook-alweer. Vroeger deed ze dat op de middelbare school alle pauzes lang. Dan stelde ze zich de dag voor dat ook zij bij het luidste groepje stond en grappen maakte waar lachebek Mireille zó hard om moest gillen dat ze over de grond rolde en een beetje in haar broek piste.
Zes jaar lang had ze op dezelfde plaats in een hoek naast de deur naar deelname staan verlangen. Uiteindelijk had iemand een diploma in haar handen geduwd en haar de deur gewezen. Er was zelden genoeg tijd wist ze toen, daarom schreef ze ook zo snel.
‘Hebbes’ de kalende schrijver zweette een beetje, maar hij had zijn sigaretten, ze glimlachte naar hem. Zijn gezicht was nu vlak bij het hare en ineens wist ze dat dit het ogenblik was waarop ze actie zou ondernemen. Eindelijk, na zes plus zes jaar wachten. Ze rukte haar handtasje vanonder haar arm en trok er een boek uit. ‘Hoe word ik schrijver’ stond er in felgele letters op het rode kaftje.
‘Kijk,’ zei ze en zwaaide het voor zijn bril heen en weer. ‘Ik oefen.’
Hij had een dikke vinger in zijn sigarettenpakje gestopt en achtervolgde er een sigaret mee. ‘Kijk’, zei ze nog eens, maar nu zonder volume, want opeens zag ze hem aan zijn schrijftafel zitten, vol voorpret over dat domme wannabe schrijfstertje dat met boeken over ‘hoe word ik schrijver’ rondliep. Alsof Nietsche ooit zelfhulpboeken las over nadenken, zou hij schrijven, maar dan trager.
Hoewel zijn blik nog steeds niet van zijn sigaret loskwam, voelde ze de adrenaline die haar daad teweeg had gebracht. Nu zou ze hem gaan vastgrijpen en laten zien dat ze bepaalde passages had onderstreept, bijvoorbeeld de passage waarin het boek beweerde dat je om schrijver te worden ‘een beetje gek’ moest zijn. En ongelukkig in de liefde. ‘Of anders ongelukkig in iets anders’. Ze boog zich naar hem toe - ‘Gerbrand!’ Het kwam samen met een wolkje rook uit zijn mond en hij verhief zich opvallend haastig, zijn lijf tikte het boek uit haar hand en zijn billen deden de tafel inclusief bier over haar heen kieperen. Ze kon nergens naartoe, klemgezet door de tafel en ingebouwd tussen alle schrijversjassen, met schrijnende pumps aan haar voeten die ze dienst deden weigeren. Dus koos ze voor de enige oplossing die ze nog kon verzinnen; ze sloot haar ogen.
Het geraas bracht eerst stilte, daarna steeds luider gejoel voort. Het was wild en opzwepend, veel harder dan ze ooit had gehoord. En toen, op het hoogtepunt, hoorde ze een schrille meisjesstem ‘Stop!’ roepen, ‘Stop! Ik pis bijna in mijn broek!’

Zoeken

Doorklikken

Eerder (Omdraaien)
Home
Later (Vol fijne geheimen)

Laatste reacties

• inge: ik lees tussen deze regels door al een heel verhaal…
• Venus: Ohwjaaah, herinneringen, dat zijn rare dingen, heel…
• inge: de kleine momenten, dat is wat je bijblijft. ik mer…
• Anders: dat had ik even gemist, geloof ik... #andereboot
• Anders: bij ons het geklots onder de overnaadse romp bij de…
• inge: benieuwd naar dat verhaal.
• Gerhard: Mooie naam.
• inge: een verhaal dat zichzelf vertelt, is. een verhaal w…