Het geheim van het leven
Het begint zo: Maroesja heeft iets met Guus maar nu weet ze niet meer of Guus wel de ware is. Al haar vriendinnen worden opgetrommeld, er wordt sherry gedronken en diep gepeinsd over Guus en Maroesja en wat ze moet doen en hoe ze erachter moet komen of dit daadwerkelijk Liefde is.
Of het begint zo: Sasha heeft haar werk opgezegd om een nieuw leven te beginnen in Amerika, maar na de eerste twee euforische maanden blijkt dat Amerika niet speciaal op Sasha zit te wachten. Skype, email en smsjes vliegen over de oceaan, waarin Sasha haar aarzelingen en haar verwachtingen zo goed mogelijk uiteen probeert te zetten. De antwoorden die ze krijgt zijn bemoedigend maar niet bevredigend.
In beide gevallen wordt er een plan opgesteld dat in theorie zou moeten werken ('je moet iedere dag een cijfer geven, Sash, je moet Guus gewoon een keer wegsturen, Maroesj, en voelen hoe het voelt in je eentje'). Maar als Sasha ontdekt dat ze in een reeks zessen leeft wordt ze bepaald niet blijer en ook Guus wordt verdrietig omdat hij wordt weggestuurd door zijn lief, waardoor Maroesja zich haar hele vrije avond schuldig voelt.
Dus wat is wèl het antwoord?
Het antwoord zit hem in de daad.
De eerstvolgende keer dat Maroesja Guus ziet, hebben ze een goed gesprek waaruit blijkt dat Guus ook heus wel eens onzeker is, precies wat Maroesja nodig had. Toch twijfelt ze nog steeds - wat is nou een relatie gebaseerd op wederzijdse onzekerheid - en na afloop wil ze graag in het reuzenrad om een beetje leuk te eindigen. Dan blijkt dat Guus hoogtevrees heeft (een prins op het witte paard met hoogtevrees?! ). De sfeer bekoelt en Guus loopt weg, maar keert een tel later terug met twee reuzenradkaartjes en stapt gewoon in. Voor haar.
Als Maroesja hem daar bovenin rondje na rondje ziet bibberen, weet ze dat hij van haar houdt. En zij van hem. En het belangrijkste: ze weet ook dat het er op dat moment niet toe doet of ze de rest van haar leven bij Guus gaat blijven en of ze elkaar aanvullen en versterken en gelukkiger maken, of het Echte Liefde is en al die andere zooi die ze met rode oren in vrouwenbladen leest.
Sasha ontdekt op haar beurt na een reeks zessen en zeseneenhalven dat er een buurtcafé is waar een Nederlandse vrouw breiles geeft. Ze wordt enthousiast breier, leert andere breiers kennen en kan met de juf het Hollandse cultuurgemis enigszins overbruggen. Misschien gaat ze over een paar maanden wel weer naar huis, maar tot die tijd zet ze behoorlijk tevreden een nieuwe breiwerkje op; een das voor haar poedel, want die heeft iedereen in Amerika.
Was dit lange verhaal nodig? Had ik niet beter meteen kunnen zeggen dat het antwoord ligt in het uitvoeren van het dilemma? Of hadden Sasha en Maroesja behoefte aan de misschiens en de wat-als en de ja-maar-dat-voelt-anders? Soms is de korte route een stuk eenvoudiger. Dacht ik.
Ik kreeg laatst de vraag: Wanneer ben je een schrijver? En ik antwoordde; zolang je schrijft.
Er waren meer van dat soort vragen en ik dacht; de korte route, die zal het duidelijkst overkomen.
Maar nu vermoed ik dat lezers de lange route niet achter de letters kunnen lezen, waardoor ze vinden dat ik geen bal te melden heb.
Je bent schrijver als je schrijft, duh.
En ziet; tal van dilemma's steken de kop op (wat een ego heb ik dat het me kan schelen dat iedereen me begrijpt, waarom heb ik niet de lange route genomen, maar is het niet gewoon waar dat je schrijver bent zolang je schrijft, waarom wil ik dit enzovoort)
Kan iemand me daar een reactie, een email of sms over sturen? Ik zou graag alsnog aan de omweg beginnen.
Bedankt alvast.
-
Rita op 08 01 07 - 17:19
Een lastige vraag...
-
pluuusje op 08 01 07 - 18:22
Ik weet geen zinnige opmerking of antwoord op je vraag. Wel dat de verhalen over Sasha en Maroesja vragen naar meer. En dat t me niet uitmaakt of je nu schrijver bent of niet. Je hebt hier een mooi uitgangspunt en je schrijft mooi. Schrijf een verhaal over deze twee en misschien herken je jezelf uiteindelijk ergens.
-
Casper op 08 01 07 - 18:23
Ik las laatst hoe iemand (een schrijvert, nota bene!) een andere blogger aanprees, met de waarschuwing dat het wel hele 'lappen tekst' waren. Dat verbaasde me.
Natuurlijk kun je heel economisch schrijven. Natuurlijk moet er geen woord teveel staan. Maar dat minimale geblog vind ik net als sms-jes vaak dun en vluchtig.
Wat mij betreft wijd je lekker uit. -
Jowi op 08 01 07 - 21:57
Dank Pluuusje, het maakt natuurlijk ook niet uit of ik schrijver ben of niet. Tis een fase, denkelijk, omdat ik nu zo dicht boven het papier zweef.
En ik zal gaan uitwijden Casper! Graag zelfs. Mooie verhalen als ik ze tegenkom, strak afgemeten maar gedetailleerd. Zoals jij ze schrijft, maar dan anders.