Waanvrij
Zondagmorgen, druk bezig met het boek, toe aan een tweede bak koffie.
Ik loop met mijn hoofd nog in letters naar de keuken en kijk uit het raam. Een zeilbootje kijkt vanaf iets verderop naar binnen. Zoals de meerkoeten dat soms doen.
Losgeraakt vannacht ergens, of eerder, en nu is de wind gedraaid, is het bootje mijn kant op gekomen.
Ik kan de naam nauwelijks lezen. Maar zie dan: Wahnfrei.
Ik knijp met mijn ogen, het is te ver weg. Het is een te vuil ontsnapt zwerfbootje. Past perfect bij mijn verhaal.
Waanvrij.