Niet het station
Er zijn van die momenten dat je dat denkt: dit is gedenkwaardig. Dit blijf ik voor altijd voor me zien.
Maar toen ik gisteren op de fiets door de stad en inwendig door mijn eigen hoofd fietste, zag ik vooral heel veel ongedenkwaardige momenten. Of tenminste, niet het soort herinnering waarvan je op het moment zelf denkt: dit gaat bewaard blijven.
Dus niet de dag dat ik wegliep, wel hoe mijn eerste zolderkamer eruit zag. En dan vooral mijn prehistorische waterkoker en het voegsel dat uit de bakstenen muur viel. De plaat van Nina Simone op een oude platenspeler.
Niet de feesten in de kroeg, wel het begin van een avond terwijl Danny twee cola inschenkt (en om iets lacht). Niet: de glorieuze treinreis. Wel: wachten op een verlaten treinstation.
Een nacht vol koffie, toen ik nog dacht dat je daar wakker van bleef.
Gisteren op de fiets besloot ik dat het beter is om achteraf te besluiten wat gedenkwaardig is.
En dan heel pragmatisch kiezen uit hetgeen je toch al onthouden hebt.
Gedenkwaardige waterkoker, gedenkwaardige lach, gedenkwaardig leeg station (welk station? Geen idee. Zou ik het herkennen als ik het zag? Das dan nog erger: dat je niet het station, maar wel de leegte onthoudt.)
-
inge op 25 01 12 - 17:25
de kleine momenten, dat is wat je bijblijft. ik merk het al jaren en sinds ik moeder ben helemaal. het mooie ervan is dat kleine momenten heel makkelijk uit te delen zijn en je zo veel meer mensen gelukkig(er) kan maken dan ik vroeger wel eens dacht.. kinderen zijn helemaal makkelijk gelukkig(er) te maken. ik hartje dat. ^^
-
Venus op 31 01 12 - 12:19
Ohwjaaah, herinneringen, dat zijn rare dingen, heel rare dingen.