Over twintig jaar
Gisteren vertelde ik Huda en Jair over de angst die ik sinds mijn veertiende koester; dat ik op een dag wakker word en het twintig jaar verder is.
De wekker gaat, ik doe mijn ogen open, veeg verwarde haren uit mijn gerimpelde gezicht, ga rechtop zitten in mijn uitbulkende vale nachtpon en ik kan me niet meer kan herinneren wat ik de afgelopen twintig jaar heb gedaan dat er echt toe deed. Omdat een carrière me niet interesseerde ben ik op een gegeven moment huisvrouw geworden, heb kinderen gekregen en nu is het opeens twintig jaar later en - mijn verwarde haren gaan er wat van omhoog staan –besef ik me dat het niet meer terug te draaien is, de tijd. Ik besef me dat al mijn keuzes tellen en dat ik er niet genoeg heb gemaakt.
Huda zei dat de kans dat die angst waarheid wordt niet zo groot is. Dat ik de afgelopen vijf jaar al genoeg heb gedaan om op terug te kijken. En ze had gelijk, denk ik, maar daar trekt angst zich over het algemeen weinig van aan, van gelijk.
De kracht van angst zit hem in de lucht waarmee hij zichzelf opblaast. Allereerst was 'over twintig jaar' op mijn veertiende onvoorstelbaar ver. Bovendien had ik toen net ontdekt dat er zo waanzinnig veel te leren valt en zo waanzinnig weinig tijd is. De som van angsten was een letterlijk onvoorstelbare hoeveelheid tijd dus, versus een nog veel grotere hoeveelheid wijsheid, plus een fiks vooroordeel over het intens saaie leven van 'de huisvrouw'. (‘Jij wordt gewoon huisvrouw en moeder’ had een klasgenoot een keer tegen me geroepen, brrr)
Het is niet meer onvoorstelbaar, zo lang te leven, sterker nog, ik bén precies twintig jaar verder dan veertien en ik ben nog geen dag wakker geworden met het geschrokken gevoel dat ik ze heb weggekieperd, al die jaren.
De angst is gebleven. Al was het maar omdat mijn geheugen weliswaar een spons blijkt te zijn, maar dan wel het soort spons waar bijna net zoveel weer uit druipt als er in wordt gestopt. 'Over twintig jaar' heb ik nog maar nauwelijks iets geleerd, ben ik vooral heel veel vergeten.
En zelfs al zou ik het allemaal onthouden, wat is dan het nut? Ik leer zo hard ik kan en ik ontdek ijverig alsmaar nieuwe dingen en dan kom ik aan het einde en dan poef, weg. Niks geen diploma, niet eens een complimentje.
Het enige wat er aan het einde is, is het leven waar je op terugkijkt en dat kan maar beter goed zijn.
De angst is gebleven, maar hij is iets minder groot, dat wel.
‘Ok’ fluister ik naar die verre gerimpelde vrouw die zo geschrokken in haar bed zit, ‘waarschijnlijk heb ik over twintig jaar niet alle kansen gepakt die er waren en heb ik mezelf niet zo gelukkig gemaakt als ik had kunnen zijn. En waarschijnlijk ben ik ongelooflijk veel van waarde vergeten.’
De mevrouw kijkt me met half dicht geknepen ogen aan, haar gezichtsvermogen is ook niet meer wat het geweest is.
‘Mooi is dat’, kraakt ze, ‘wordt die angst dus helemaal waar.’
‘Het gaat niet om de waarheid, het gaat om het gevóel dat je erover hebt’ leg ik uit, ‘het gevoel maakt het verschil.’
Maar ik weet niet zeker of ze me begrijpt.
-
burkovski op 16 01 07 - 11:43
Is het dan juist de gevoelswaarde wat je niet hebt bereikt?
Inzinking en bezinning van de midlife crisis?
Over dertig jaar de pensioencrisis?
Om maar eens een deur te openen, de spijt om dingen niet gedaan te hebben weegt misschien nog wel zwaarder dan de angst om plotseling wakker te worden na jaren. -
Jowi op 16 01 07 - 13:22
Dag Burkovski, wat ik bedoelde is; mijn angst bestond eerst uit twee dingen denk ik: het verstrijken van tijd en niet helder genoeg kiezen.
Tegen het verstrijken van tijd doe je niet zoveel, ook al blijft dat eng. En helder kiezen betekent niet alles doen wat je tegenkomt.
Dus leek mij de ideale oplossing; je wordt wakker en er zijn twintig jaar voorbij gegaan, maar het voelt OK. -
pospos op 17 01 07 - 09:31
stel je eens twintig jaar eerder voor