Vliegende spin
Om vier uur 's ochtends lag ze te denken aan de vliegende spin waarvan ze wakker was geschrokken.
Hij was langs haar hoofd geschoten, een bol zo groot als een vuist. Een roze vuist, bij nader inzien, dus ja, het was waarschijnlijk een droom geweest. Maar als de spin later moordenaar bleek en zij werd opgeroepen als getuige, dan zou ze zweren dat hij er zo had uitgezien. Zelfs het geluid van mini helikopter maar dan organischer, zou ze kunnen reproduceren.
Ze deed haar ogen dicht en voelde iets kriebelen onder de dekens. Ze negeerde het. Wel een half uur lang.
Half vijf.
Ze dacht aan verhalen voor kinderen en hoe je een column voor ze zou kunnen schrijven. Dat zo'n verzoek er al een tijdje lag, maar dat ze nog geen ingang had gevonden.
Toen zij zelf tien was had ze er nooit een gelezen, een column.
Dat moest het dus worden. 'Een column voor mijn tienjarige ik.'
Over een spin. En dat je altijd, altijd moet blijven geloven dat hij roze zou kunnen zijn en voorbij zou kunnen vliegen als een ronkende bol.
En als haar tienjarige ik dan betweterig zou uitleggen dat zoiets helemaal niet kon, dat we ons bij de feiten van het leven moesten houden, dan zou ze zeggen dat ze dat deed.
'Het was een roze spin, beste tienjarige, maar ik weet niet of hij het heeft gedaan.'