Barbapappa
'Waarom heb je die tekening weggooid?'
Met ogen groot van verbijstering houdt mijn zoon een kleurplaat van Barbapappa omhoog die hij vol kraste met zwarte strepen.
'Dat was niet de bedoeling,' zeg ik laf en dan, 'maar eigenlijk vond ik hem ook niet zo mooi.'
Wat ik wel mooi vind, wil hij weten.
Iets met kleuren zeg ik, die regenboog die hij laatst voor me tekende.
Hij knikt en pakt een blauwe pen waarmee hij op een kaartje krast.
'Een blauwe draak!' zegt hij even later trots. 'Die is voor Juul!' Hij draait het kaartje om en aapt letters na, die er nog best goed uitzien, vindt de trotse moeder in mij. 'Nog iets meer kleur misschien?' probeer ik. Hij schudt beslist zijn hoofd. Het is een blauwe draak. Die is dus blauw.
Hij mag het kaartje in de envelop steken en we fietsen er speciaal voor langs de brievenbus.
Onderweg gaat het over postbodes en busjes en hoe die envelop weet hoe hij op de goeie plek moet komen.
Thuis ligt nog steeds de zwart bekraste Barbapappa.
-
Frans54 op 25 05 12 - 15:30
Nog een aantal jaren en dan komt het moment dat er juist geroepen wordt "waarom heb je dat nou bewaard/dat is toch helemaal niets" Ik heb het al verschillende keren meegemaakt met kinderen van vrienden waarvan de trots op hun maaksel op een gegeven moment veranderde in iets wat zich het beste laat omschrijven als een gevoel van schaamte. Om het ingewikkeld te maken gaat nog weer later ook dat weer over en vinden ze het weer enig dat het bewaard is gebleven (hoewel dit punt dan meer de meisjes dan de jongens betreft)
-
Jowi op 25 05 12 - 19:16
@Frans54 ik herken precies wat je zegt! Ik had het vooral heel lang met dagboekteksten, vreselijk vond ik die. Zo overdreven, zo aanstellerig. Toen heb ik ze weggemikt, dus of ik nu door mijn vroegere ik vertederd zou raken weet ik niet.
-
inge op 28 05 12 - 20:39
barbabobby was 't, denk ik. ^^