De jonge leraar (5)
De jonge leraar verwachtte dat de rokende chihuahua nu wel wat zou gaan zeggen, maar toen hij omkeek bleek het ronde mannetje verdwenen.
Hij richtte zich dus weer op het schoolhoofd dat inmiddels zijn handen zat te bestuderen alsof hij ze voor het eerst tegenkwam.
‘Ik heet’, hij aarzelde.
'Ik heet George Best meneer.’
‘George Best’ zei hij nog eens, toen het schoolhoofd niet opkeek. Jaja knikte het schoolhoofd, dat dacht ik al. Of tenminste, de jonge leraar vermoedde dat hij dat zei, want zijn woorden werden doorsneden door een keiharde bel, waar de jonge leraar ondanks zijn voornemens van standvastigheid toch een sprongetje maakte. Het nagalmen van de bel ging naadloos over in het roffelen van voeten die steeds harder werden en allemaal op de deur van de lerarenkamer leken af te komen. George en het schoolhoofd hadden zich allebei naar de deur gedraaid, die nu snel achter elkaar openging, een leraar naar binnen wierp en dan weer even snel dichtsloeg. Het klonk als 'Puht, Puht, Puht'. Als een op hol geslagen tennisballenmachine. Dat wist de jonge leraar, want hij had wel eens getennist, omdat dat hoorde bij een leraar. Hij had ook wel eens golf gespeeld.
‘Dag Jef, dag Sophia, dag Tara, dag Mo’ zei het schoolhoofd nog bijna vóór de leraren goed en wel zichtbaar waren. Mo tuimelde als laatste binnen, duwde de deur dicht, zei hallo terug en lachte toen naar de stomverbaasde jonge leraar en zei; ‘hij herkent het trippelen van onze voetjes.’
De overige leraren dromden samen om het koffieapparaat, sommige kwamen met hun lunchdoosjes aan tafel zitten, anderen verdwenen achter de machine. ‘Het rookhok’ zei Mo, die blijkbaar gedachten kon lezen.
George knikte dankbaar. Daar was de Chihuahua natuurlijk naartoe gerend.
‘Maaruh’ Mo duwde tegen zijn arm, ‘weet je je rooster al?’. De jonge leraar, George Best, schudde zijn hoofd en knikte naar het schoolhoofd .
‘Aha’ zei Mo en Sophia kwam er met een kopje koffie bijstaan, lachte naar George Best en zei ‘ik laat je de school zien.’
‘Nu?’
‘Nu is de beste tijd’ ze wachtte nauwelijks op hem. George greep zijn tas en mompelde ‘dankjewel’ in de richting van de tafel. Het schoolhoofd zei ‘dag jongen’ en Mo knipoogde naar hem.
‘Komkom’, zei Sophia en snelde voor hem uit door de gangen. De jonge leraar stap-holde achter haar aan, hij vond het eigenlijk niet gepast voor een leraar om te rennen. Ze stopten nergens, renden trappen op en daarna weer af, zelfs in de kelder werd les gegeven, handenarbeid. Even voelde de jonge leraar zijn oude kinderangst opgloeien; dagenlang was hij ervan overtuigd geweest dat zijn schoolgebouw nooit meer ophield en dat hij, eenmaal binnengetreden, voor altijd was gedoemd om van gang naar gang te hollen, hopend op een uitgang. Sterker nog, regelmatig werd hij wakker uit een nachtmerrie waarin hij nog steeds in die school vastzat en waarin alles wat hij zijn 'verdere leven' noemde niets anders was dan een nogal lang uitgevallen droom.
Maar Sophia gunde hem geen tijd voor nostalgie, opeens stonden ze weer voor de deur van de lerarenkamer. De school was doodstil nu, blijkbaar bevonden de kinderen zich ergens buiten, achter geluidsdichte deuren.
‘Is er nog iets dat je wilt weten?’ Ze keek hem strak aan. Was dit een test? George wist van zijn vrouw Lies dat vrouwen zelden bedoelden wat ze zeiden en dit was een bijzonder mooie vrouw, wat alleen al het luisteren lastig maakte.
‘Moet ik iets willen weten dan?’ zei hij tenslotte.