Sleutels labelen
'Ik was hier om één uur,' zegt de waternetman die om kwart voor vier arriveert. 'Ik belde, maar kreeg zo'n antwoordapparaat. Toen ben ik weer weggegaan.'
'Ik heb geen telefoon gehoord, dat weet ik zeker.' Mijn mobiel draag ik al de hele dag angstvallig bij me - waarom heeft hij maar één keer gebeld? - 'En ik woon hier nog niet. Dus ik zat eerst thuis op je te wachten en ben toen hier naartoe gegaan.'
De waternetman loopt naar een putje aan de overkant van de straat en draait iets open. Hij heeft in de tekeningen lopen zoeken, zegt hij, naar die put, maar die tekeningen slaan nergens op.
Hij richt zich op. Nu zou alles goed moeten zijn.
We lopen naar binnen om te zien of de droogte die al twee weken aanhoudt ook daadwerkelijk is verdwenen, onderwijl moppert de waternetman op zijn eigen organisatie en de wereld in het algemeen.
Hij is van het soort dat goed kan mopperen. Er zit iets tevredens in.
De hele dag heb ik gewacht. In de ochtend op de ene monteur, in de middag op deze man.
Ik had me erop ingesteld, op het nut van de leegte, leek me wel leerzaam voor me.
Maar nu weet ik dat ik een halve dag eerder klaar had kunnen zijn. Als iemand iets meer moeite had gedaan - niet ik.
Ik had de rest van de middag met Huda op een terrasje kunnen zitten. Ik had kunnen schrijven (wachten en schrijven gaat niet samen). Ik had emails kunnen beantwoorden, want die eerste monteur was van UPC - internet hadden we ook al niet.
Ik sus mezelf, zo erg was het niet. Ik heb immers een boek gelezen, sleutels gelabeld. Het werkt niet, maar ik blijf toch glimlachen.
'Nou dag.' De monteur geeft me een hand en rijdt weg.
Ik zwaai tot hij om de hoek verdwenen is.
-
Pieter op 21 06 12 - 11:57
Leuk stukje :)
Alleen vraag ik me nu nog steeds af of het internet en water nu werkt... Of komen er nog meer wachtdagen aan? -
Jowi op 21 06 12 - 13:04
ik verwacht het wel Pieter, maar das mijn sombere inborst: tot nu toe werkt alles.