De jonge leraar (6)
Juf Sophia leek te aarzelen, maar op het moment dat ze haar mond opendeed ging weer die keiharde bel. Ze schrokken allebei en renden de lerarenkamer binnen. Sophia had de arm van de jonge leraar vastgegrepen en hij voelde dat haar nagel in zijn vlees sneed. Hij vond het lekker.
In de lerarenkamer leek een oproer gaande. Het schoolhoofd was verdwenen, de broodtrommels waren ingepakt. ‘We gaan ervoor’ hoorde George Best iemand roepen. ‘Denk eraan; je hebt buren’ gilde een ander.
De jonge leraar voelde opeens hoe zenuwachtig hij was. Hij wist dat hij ook aan de bak moest, dat had in zijn welkomstbrief gestaan. Maar niemand had hem verteld waar hij naartoe moest. Sophia had hem inmiddels losgelaten en stond haar make-up bij te werken voor de spiegel naast de kapstok.
‘Schiet op man’ het was Mo.
‘Wat nu?’ piepte George Best.
‘Dat weet je niet?’ de ogen van Mo werden groot. ‘Maar waarom ging je dan met Sophia als je nog niet wist waar je moest zijn?’
‘Je weet niet waar je heen moet?’ zei nu ook Sophia en keek hem aan alsof hij haar had voorgelogen.
‘Ik ben niet zo blij met de manier waarop u praat’ piepte de jonge leraar, hoofd tussen de schouders.
‘Niet?’ zei Mo dreigend.
‘Niet?’ zei Sophia beledigd.
Even werd het heel stil in de lerarenkamer.
En toen begonnen ze allebei te lachen en hun gelach werd overgenomen door de andere leraren.
‘Hier’ Mo drukte de jonge leraar een papiertje in zijn hand en sloeg hem op de schouder. Toen schoof hij langs hem heen en liep naar buiten. Sophia aaide zelfs over zijn hoofd toen ze langsliep, George Best rook de zoete geur van haar verse lippenstift.
Iedereen was nu aan de uitstroom begonnen en de jonge leraar stond duidelijk in de weg. Hij deed een stap naar de kapstok terwijl hij het papiertje openvouwde. Het was zijn weekschema.
‘Dank je wel Mo’ zei hij opgelucht.
Hij keek op zijn horloge en zag dat hij nog vijf minuten had voor het nieuwe uur begon. Toen keek hij op zijn schema. Klas 4a, lokaal 228, Nederlands.
‘Dit moet gaan lukken’ zei hij hardop. ‘Dit moet gaan lukken’.
De laatste leraar was inmiddels verdwenen en George Best wist dat hij haast moest maken om zijn lokaal te zoeken. Hij drukte zijn tas wat steviger tegen zich aan, kneep in het briefje en greep de deurknop.
‘Waar gaat dat heen?’ bulderde het achter hem.
Oh nee, dacht George, de Chihuahua.
-
pluuusje op 17 01 07 - 11:21
wow, dit wordt wel heel spooky. Het is vast een leraar die van een andere planeet komt en sinds hij op aarde is, kan voelen..
-
Jowi op 17 01 07 - 22:15
Hihi, heb ook nog geen idee waar het naartoe gaat. Misschien moet ik het hele verhaal naar een andere pagina verhuizen. Het is nogal feuilleton